Helemaal onder het stof met een veiligheidsbril en een stofmasker op zaag ik in het blok arduin de ruwe vorm van een nieuw beeld op het buitenplein van mijn atelier. Er staat een beetje wind en die blaast het stof weg van het zagen.
Als ik de lawaaierige zaagmachine op de grond leg en mijn bijtel en hamer wil nemen hoor ik achter mij een stem:

"Ben je klaar met dat lawaai ?"

Verrast draai ik mij om. Boven op mijn voorraad blokken arduin zit een schaars gekleed engeltje. Ik denk toch dat het een engeltje is want het ziet er hemels uit, met vleugeltjes. Dit kan niet kunnen, zal wel door al dat stof zijn op mijn veiligheidsbril waardoor ik een vals beeld krijg van de realiteit en dingen zie die er niet zijn. Zal waarschijnlijk gewoon een kindje zijn. Ik neem mijn bril en het stofmasker af en kijk nog eens goed. Op de rand van een grote blok zit het alsof het op een stoel zit met gekruiste armpjes, geduldig wachtend tot ik van mijn verbazing bekomen ben. Beetje half doorzichtig, niet erg groot, is het een meisje of een jongetje ? Het heeft een lendendoekje om waardoor ik het niet kan zien. Naast hem ligt een boog en achter op zijn rug zie ik iets hangen waar pijlen in zitten.
Het slaat zijn vleugeltjes uit en fladdert naar mij. Een metertje voor mij, ter hoogte van mijn schouders blijft het in de lucht hangen als een bijtje.

"Amor," zegt het en reikt zijn handje.

Heel klein handje, als ik het een hand wil geven heb ik het hele voorarmpje beet dus reik ik mijn wijsvinger. We schudden handje-vinger.

"Dacht even dat je Cupido was, deze tijd van het jaar, begin februari en jouw wapen uitrusting."

"Ja ook, Amor Cupido Eros Valentijn is mijn volledige naam."

"Juist ja." "Als je het niet erg vindt ga ik eerst het stof van me afblazen, met een dergelijk hoog bezoek wil ik toch een beetje fatsoenlijk voorkomen."

Ik wandel mijn atelier binnen, als een vogel vliegt het achter me aan.

"Leuk optrekje heb je hier."

"Ja, antwoord ik, precies wat ik altijd gewild heb, keigroot, veel plaats."

Ik neem de darm van de compressor en blaas het stof van mijn kleding, mijn gezicht en mijn haar.

"Hé zeg !"

" Oeps, sorry van het stof Amor."

Hij fladdert tot in de nok van het dak van mijn atelier op een veilige afstand van het stof dat ik van me afblaas.

"Klaar," roep ik en kijk naar boven.

Langzaam laat hij zich zakken en land op mijn werkbank. Vleugeltjes worden ingeplooid en daar staat het dan.

"Kijk, zegt hij, mijn boog is kapot."

"Jouw boog kapot ?"

"De pees is gebroken."

De pees gebroken, hij overhandigd me zijn boog en ik bestudeer de breuk van de pees. Het ziet er als een gitaar snaar uit, zachte vezels aan de binnenkant en omwonden met een zilverkleurige metaal draad.

"Lijkt wel een gitaar snaar te zijn."

"Is het ook, waar ik vandaan kom wordt alles van muziek gemaakt."

"Klinkt interessant."

"Heb jij zoiets ?"

Of ik zoiets heb ? Ja, zou best kunnen, heb me ooit nog eens met muziek bezig gehouden en heb nog een doos waar spullen van toen in zitten. Misschien zitten er nog reserve snaren tussen van toen ik nog een gitaar had maar ja, waar is die doos ?

"Dat word even zoeken Amor."

Ik geef hem zijn boog voorlopig terug en wandel naar een rek waar allerhande dozen en rommel staan dat ik allemaal maar bij hou. Als een bijtje zoemt het naast mij en kijkt over mijn schouder mee als ik aan het zoeken ben.

"Wat een zooitje."

"Zooitje, zooitje, wees blij dat ik een zooitje heb misschien ligt er wel herstellingsmateriaal tussen voor jouw boog." "Trouwens, waarom kom je bij een beeldhouwer en ga je niet naar een gitarist ?"

"Omdat ik geen gitarist ken die verhaaltjes schrijft."

"O, wat heeft dat met het herstellen van jouw boog te maken ?"

"Ik wil dat je er een verhaaltje over schrijft, ik wil dat je verhaalt dat je mij gezien hebt zodat mensen weten dat ik wel degelijk besta."

Gevonden, hier is een grote doos en daar zitten nog veel muziek overblijfselen in. Ik verplaats wat in de weg staat, neem de doos op en ga ermee naar mijn werkbank. Ergens moet er nog een zakje reserve snaren in zitten. Amor staat nu naast de doos en kijkt nieuwsgierig toe wat ik er allemaal uit te voorschijn haal. De doos is bijna zo groot als hijzelf, met zijn kopje net over de rand en zijn kleine handjes zich eraan vast houdend levert hij commentaar op alles.

"Dus jij wil dat ik een verhaaltje schrijf over onze ontmoeting ?" "Waarom ik ?"

"Jij gelooft in echte liefde."

Daar sta ik van te kijken. Met een bundeltje partituren en songteksten uit lang vervlogen tijden in mijn handen sta ik wezenloos naar hem te kijken. Ik geloof in echte liefde, als er nu iemand is die zonder liefde door het leven gaat dan ben ik het wel. Ben al 18 jaar alleen, zelfs mijn kinderen hebben zich de rug naar mij gekeerd, de zoektocht naar mijn Vrouwkelief heb ik al lang opgegeven en dat gevleugeld pijlenschietertje met kapotte boog komt mij doodleuk vertellen dat ik in echte liefde geloof. Dadelijk is het 14 februari en geen kip die mij een hartje stuurt.

"Hier lees, zeg ik hem en overhandig het bundeltje papieren, allemaal zelf geschreven en gecomponeerd."

"Kan je mij zien," vraagt hij op een vrij agressieve toon.

"Een beetje ja, je bent wat doorschijnend."

"Enkel mensen die in echte liefde geloven kunnen mij zien." "Je hebt nog veel twijfels en bent erg onzeker en daarom zie je mij nog doorschijnend." "Liefde is niet iets wat je krijgt, liefde is iets wat je bent en als je het geworden bent zie je het overal en komt het naar je toe." "Soort zoekt soort, simpel toch ?"

"Juist ja, simpel, je zegt het maar." "Maar als jij met je pijltjes mensen verliefd kunt doen worden waarom schiet je dan geen pijltjes in de harten van de zes miljard mensen die hier op onze planeet wonen, simpel, ja toch ?"

"Ja, neen, zo eenvoudig is dat niet." "Mensen die ik raak zijn al jaren aan zichzelf aan het werken, meestal erg uitgeput en ik mag dan op het laatste nippertje ingrijpen." "Mijn pijlen werken enkel maar om dat laatste beetje wat in de weg zit weg te schieten zodat geliefden elkaar kunnen ontmoeten."

Op mijn werkbank staat een verfpot, hij gebruikt het als stoel en gaat erop zitten. Heel ernstig bestudeerd hij mijn partituren terwijl ik verder de doos uitlaad op zoek naar snaren. Het zijn gewone A4 bladen maar voor hem lijkt het wel een gigantisch atlasboek. Hij houd het niet eens vast maar laat het voor zich uitzweven. Mijn papiertjes hangen daar gewoon in de lucht voor hem en af en toe slaat hij een bladzijde om.

"Kijk, zeg ik hem, een stemvork."

Niet geïnteresseerd, hoort niet eens wat ik zeg. Ik begin de hoop een beetje op te geven, ben bijna op de bodem van de doos, mijn werkbank ligt vol gestapeld met muziek toestanden en nog geen snaren tegen gekomen.

"Goeie stuff man, zegt Amor, moet je uitgeven en een miljoen euro's van maken."

"Dat zou mooi zijn natuurlijk maar ik heb het een beetje opgegeven." "Ben er destijds mee bij verschillende uitvoerders geweest en in het beste geval stuurde ze me het terug." "Ja, ik doe er nog wel eens iets mee, trouwens, Tsjaikovski heeft ook eens een partituur 30 jaar in zijn schuif laten liggen alvorens het iets werd." "Wat je daar aan het lezen bent is nog maar 15 jaar oud."
"Hier Amor, het zakje reserve snaren, gevonden, helemaal op de bodem."

Hij springt recht van de verfpot, mijn partituren vallen pardoes op de werkbank.

"Het is de A snaar."

"De A snaar ?" "Waarom de A snaar ?"

"Van Amor natuurlijk of dacht je dat het de één of ander mystieke bedoeling had."

"De A snaar dus, kijk, die zit er nog tussen."

Ik neem zijn boog en doe de kapotte pees eruit. Precies hetzelfde systeem als bij een gitaar. Aan de ene kant zit een pennetje waar je het bolletje van de snaar onder schuift en aan de andere kant zit een vleugeltje om op te spannen.

"Voila Amor, je boog is hersteld, moet het een bepaalde spanning hebben ?"

"Ja dat doe ik zelf wel even, het moet nogal juist zijn."

Hij draait aan het vleugeltje tot het precies spant zoals hij het wild. Dan neemt hij een pijl achter op zijn rug uit de pijlen koker, vliegt tot ongeveer een metertje boven mij, legt aan, mikt en zoef, als een pijl uit een boog schiet hij het vanuit mijn atelier recht in het blok arduin waar ik aan bezig was op het buitenplein.

"Perfect, zegt hij, dat gaat een liefdevol beeld worden als het klaar is."
"Heel veel bedankt Karel, ik wist dat ik bij jou moest zijn."

"Zeg Amor, ik heb zo een beetje een lijstje in mijn hoofd met namen van vrouwtjes, zou je even willen langst vliegen om een pijltje………."

"Jouw tijd komt echt wel hoor, voor je het weet ben je tot over je oren verliefd."

En daar vliegt hij dan, dag Amor, hoe verder hij weg vliegt hoe meer hij als een kaars uitdooft. Dat is mijn leven dus, typisch, ik doe al het werk en anderen gaan met de pijlen lopen.