“Morgend metser”
“Morgend mevrouw”
“Lukt het een beetje ?”
“Als het niet lukt, doen we dat lukken hé mevrouw”

Met een glimlachje kijkt ze naar mij. Heb altijd wel een beetje succes met deze woorden, schept een beetje vertrouwen. Het is ergens tegen negen uur en de vrouw des huizes komt een praatje met me maken. Ik schat ze rond de zestig. Helemaal opgetut, een vingerdik plamuur op haar gezicht, knalrode lippen, haren netjes verzorgd en dure kledij. Precies wat je zou verwachten van een rijke diva van zestig die er moeite mee heeft om oud te worden. Volgens mij komt ze net uit de badkamer waar ze al van zes uur deze morgen vertoefd heeft.

Een tijdje geleden belde meneer mij of ik een muur wilde komen metsen.
“Van hier tot daar en zo hoog”, zei hij toen ik ter plaatse was om te kijken wat er te gebeuren stond.

Op een domein om U tegen te zeggen staat een eigendom om achterover van te vallen met daarachter een terras waar je makkelijk een arbeiders woning op kwijt kan en bij horend buitenzwembad. Daar stond dan een houten schutting dat al jaren dienst deed om de zonnebadende dames voor de wind te behoeden en dringend aan vervanging toe was. Nu vroeg hij dus om het houtwerk af te breken en er een echte muur voor in de plaats te maken van hier tot daar en zo hoog.

“Wat gaat dat kosten jongen ?”

Jongen, jongen ! Momentje hé, loop ook al tegen de vijftig hoor, zo jong ben ik niet meer, + 5% tolerantiepremie voor minachting. Jongen !
Ik naar huis, beetje rekenen, belde meneer op voor de prijs en zodoende sta ik dus hier nu een muur te metsen van hier tot daar en zo hoog. Gisteren heb ik het houtwerk afgebroken en een fundering gemaakt en nu sta ik de stenen op elkaar te plaatsen met mortel ertussen wat metselen heet.

“Heb je den baron al gezien,” vraagt mevrouw me terwijl ze haar domein aftast met haar ogen ?

Den baron, denk ik bij mezelf, wist niet dat hier een baron woonde. Zou best kunnen natuurlijk, zo'n grote woning, plaats genoeg, beetje gotisch. Was van mij nog lang geen spraken toen het gebouwd werd, zelfs van mijn ouders niet. Heb stad en land afgezocht om stenen voor het muurtje te zoeken die een beetje gelijken op die van het huis. Ja, hier is nog met koets en paard gereden met een koetsier op de bok. Hoor het grootvader baron al zeggen : “Marcel, span mijn beste paarden voor de koets, de reis gaat naar Parijs.” “Zeker meneer, zoals U het wenst meneer,” antwoorde Marcel dan. De rijkdom druipt er hier vanaf, ja waarom niet, dit terein is misschien wel van een baron, geërft van zijn vader die ook baron was en die op zijn beurt van zijn vader die misschien graaf was. Neen, heb nog niet het genoegen mogen smaken om dit heerschap te ontmoeten. Jou gisteren al een paar keer en nu. Mijnheer is gisteren even langst gelopen maar voor de rest, niemand anders gezien.

“Neen, antwoord ik haar, geen baron gezien.”

Zwijgzaam staat ze naar mijn werk te kijken, eventjes houd ze de stilte vol maar zegt dan :
“de laatste jaren leeft hij erg op zichzelf” en kijkt eventjes bedrukt naar mij.
“Hij is ook niet meer van de jongste.”

Waarschijnlijk niet, beetje baron heeft toch al beetje leeftijd. Trouwens, wie wil er de dag van vandaag nog baron zijn ? Dat is toch niet meer van deze tijd, heel ons koningshuis is al één groot vraagteken. De koning is meer op vakantie dan dat hij op zijn troon zit. Scheurt over het water met een jacht dat op een uur meer brandstof verbruikt dan ik met mijn autootje op een heel jaar. Wat heeft een baron nu nog te baroneren ? Waarschijnlijk is het de vader van haar of van hem die hier ook woont of zij misschien wel bij hem. Ik schat deze mensen ergens rond de zestig, meneer werkt nog en is niet met pensioen dus moet papa baron ergens in de tachtig zijn of misschien wel negentig. Neen maar, ik werk voor de adel, had ik dat geweten toen ik mijn offerte maakte. Als papa baron is zijn deze mensen misschien wel ridders.

“Hij kan de drukte niet meer aan,” vervolgd ze haar treurdicht.
“Als de kleinkinderen er zijn is het huis vol leven en verdwijnt hij en nu, dat jij hier aan het werken bent,.....”
Ze knikt even met haar hoofd alsof ze zichzelf wil bevestigen en zegt dan :
“hij heeft het er moeilijk mee.”

Hij niet alleen, ik ook hoor. Maar ja, wat moet ik dan, moet toch ergens geld vandaan halen. Mijn papa was geen baron dus ik moet werken voor de kost. Tijdens mijn carriére ben ik al op rare plaatsen terecht gekomen maar nog nooit bij de adel. Misschien wel HET moment om mijn beeldjesmakerij te promoten. Zie het al in de geschreven pers staan : artiest wordt ontdekt door de adel. Misschien kan ik dan eindelijk mijn truweel definitief opbergen en full-time in mijn atelier vertoeven.

“O kijk, roept ze opgewonden, daar heb je hem.”

Met een ruk wordt ik uit mijn hoopvol gefantaseer gesleurt en kijk in dezelfde richting als zij.
De kat !!!! Mijnheer den baron is de kat, de wit-grijs-bruin-zwart gevlekte kat. Neen maar, wat een aderlating !
Uit het struikgewas komt den baron naar ons toe. Rustig, niet gehaast.

“Maar jongen toch, zegt ze, ik heb je al twee dagen niet gezien, waar zat je ?”

Hij kijkt haar aan zonder emoties, precies zoals katten dat doen. Dan kijkt hij even naar mij alsof hij wil zeggen: “hup, daar gaan we weer.”
Hij wandelt tussen ons door, snuffelt eens aan de stenen en snuffeld aan mijn mortelkuip. Natuurlijk heb ik meneer den baron al gezien, dat beest komt regelmatig op bezoek mijn werk inspecteren. Heeft hier gisteren een paar uur in het gras gelegen en mij in de gaten gehouden toen ik de put voor de fundering aan het graven was.

“We hebben hem van uit de nest, zegt ze, hij word achtien.”

Ach mens, ga samenwonen met je kat, wat heb je mij mooi voor schut gezet. Heb je dat expres gedaan of ben je zo ? Ze gaat door de knieën en wil het beest aaien maar de kater springt over het hoopje stenen dat ik heb klaargelegd en verdwijnt opnieuw in het struikgewas. Teleurgesteld komt ze terug recht.

“Ja, zucht ze, ik zal ook maar eens aan het werk gaan.”
“Nog een prettige dag metser.”
“Een prettige dag mevrouw.”