Nog voor dat mijn radio mijn favoriete zender uit de ether kan plukken en langst de speakers ten gehore kan brengen en nog voor dat mijn GSM wree storend begint te piepen word ik er mij bewust van dat er na dromenland nóg leven is. Voor mijn doen is dit uiterst ongebruikelijk, normaal starten ze een « sta-is-op » protocol dat vergelijkbaar is met het zeuren van mijn moeder als ze iets van doen heeft. Ik lees uit de stand van de zon en het fluiten van de vogeltjes dat het nog te vroeg is om nu al te gaan werken dus ik besluit nog even langst mijn atelier te gaan om daar een paar dingetjes te doen.

Desalniettemin mijn vroegtijdigheid is het toch sleuren om mij op de pot te krijgen. Tijdens het doen van mijn ding schuif ik de kousen over mijn voeten gevolgd door het slipje en de werkbroek. De moeilijkste fase is het rechtop komen om mijn T-shirt aan te trekken maar het lukt dan toch.
Ik heb mezelf de ondraaglijke therapie opgelegd om in huis niet meer te roken. De sigaretten liggen daarom dan ook in de auto dus het eerste wat ik doe is zo'n stokje troost opsteken als ik achter het stuur kruip. Dan bemerk ik dat het een probleem zal zijn om uit mijn parkeerplaats te geraken onder de carport omdat er dwars voor mij een zilvergrijze BMW 999 staat, décapotable met roze deurhandels en een witleren interieur. Ik vlieg uit de auto en spurt weer naar binnen, volgens mij zijn alle buren wakker geworden bij het ophollen van de stalen trap. De sleutel breekt bijna af maar het lukt mij dan toch om de voordeur open te gooien.
Niets bedekkend zit ze rechtop in bed, steunend op haar armen achter zich en met een beteuterd gezichtje.

"Jij gaat zomaar door zonder mij een zoentje te geven."

In mij ontwaken schuldgevoelens die hun gelijken niet kennen en tegelijk ervaar ik hoe snel ik uit de kleren kan. Langst het voeteneind kruip ik als een slang terug onder het donsdeken met een techniek die ik op internet geleed heb: « How to climb a woman.» Zoenend, mij een weg naar de top banend, vergoed ik mijn vergetelheidje. Met een klein oponthoud - aan de heuveltjes die ik onderweg passeer - bereik ik de top maar kruip toch iets verder door om achter het hoofdeind van het bed op de grond naar mijn GSM te scharrelen. Ik glijd naast haar en tik een berichtje naar mijn opdrachtgever dat hij het vandaag maar zonder mij moet stellen. Met een tevredenheid die enkel een vrouw kan brengen, nestelt ze zich kroelend in mijn armen.

"Volgens mij ben je al lang alleen," zegt ze.
"Veertien jaar" Antwoord ik.

Ze geeft geen antwoord maar ik krijg wel enkele kleine zoentjes. Ze kruipt boven op mij, haar gezicht boven het mijne. Haar lange haren hangen als een gordijn om onze gezichten en ik voel mij als in een mini tentje met haar.

"Dat is dan nu voorgoed voorbij," troost ze.
"Heb je honger ?"
"Ik kan wel een hele poes op, " antwoord ik.
"Voor één broodje poes kan je toch geen hele vrouw aansnijden ?"
"Zijn zacht gekookte eitjes ook goed ?"

Op handen en voeten kruipt ze over mij om langst het hoofdeind het bed te verlaten. Ik zie haar van A tot Z boven mij passeren. Met mijn lippen probeer ik de flosh nog te pakken te krijgen tijdens het voorbij gaan maar wegens gebrek aan training zit een gratis ritje extra er niet in. Als ze het bed verlaten heeft grijp ik naar haar kussen en pers het in mijn armen met een tevredenheid dat vermeld kan worden in het Guiness Book of Miracles.

Het is niet zijn schuld, hij is er voor geprogrammeerd, maar dan begint mijn radio toch mijn favoriete zender uit de ether te filteren en langst de speakers ten gehore te brengen.

"Wil je de radio uit zetten," vraag ik haar ?

Ik lig te wachten tot het ding het zwijgen wordt opgelegd maar hij blijft maar spelen. Vermits ik 's morgens nogal hardhorig ben staat hij vrij hard en het begint serieus te irriteren. Dan begrijp ik waarom ze de radio niet uit zet. Ik neem het kussen en gooit het met een rotgang naar de radio, op de radio staan twee van mijn plaasteren werkjes die beginnen te wankelen, met een punt van het kussen wordt het CD spelertje dat ernaast staat meegesleurd. Op dat moment begint mijn GSM te piepen, ik duik naar het rotding en gooi het met een snelheid dat enkel een BWM 999 bereiken kan tegen de muur. Voor mijn beroep ben ik verplicht een schokvrije GSM te kopen dus als een gummie bal stuit het ding terug en lanceert het zich als een oorlogsprojectiel om zijn terugvlucht in mijn richting aan te vangen. Ik duik weg om het te ontwijken en schuif over de rand van het bed pardoes op de grond. Met mijn neus tegen het ijskoude tapijt hoor ik de plaasteren beeldjes in stuken vallen gevolgd door het geluid van een uit elkaar spattende GSM.

De dag kruipt vooruit, seconde na seconde. Als het dan toch vijf uur wordt en ik mijn gereedschap in mijn auto laad staat er achter mijn wagen een zilvergrijze BMW geparkeerd met witleren interieur, décapotable, glinsterend in de zon. Onder het stof en in mijn smerige werkkledij sta ik erop te kijken als een koe op een bord soep. De vrouw uit mijn dromen met haar tot op haar heupen stapt in. Ze bemerkt mijn aanwezigheid en een eeuwigheid van enkele seconden kijken wij elkaar aan. Als ze vertrekt vergeet ze in de spiegel te kijken waardoor een aankomende auto boven op zijn remmen moet gaan staan. Ze merkt het niet eens en glijd me voorbij, ik ben er zeker van dat ze mij nog aankeek in haar achteruitkijk spiegel want ik stond op het midden van de rijbaan te kijken tot ze helemaal uit het zicht verdwenen was.