Ik zit op een houten klimtuig mij af te vragen hoe ik hier weeral ben terecht gekomen. Het antwoord is echter vrij simpel, mijn stalkster heeft haar dochtertje ingezet om mij op het schoolfeestje te krijgen zodat ik bij haar ben. Ben ik nu weeral het watje geweest en ben ik onvoldoende voor mezelf opgekomen ? Het is moeilijk neen te zeggen tegen kleine meisjes en het is niet haar schuld dat mama zich op mij gefixeerd heeft. Beetje persoon die gestalkt word brengt zijn stalker voor de rechter of maken ze gewoon af - zoals ik laatst gelezen heb in de krant - behalve ik, ik ga met haar op restaurant, naar de kroeg, beantwoord haar SMS berichtjes en nu zit ik hier op een schoolfeestje onder het moto:

"Je gaat mijn dochter toch niet teleur stelen hé."

Ik ben hier al meer dan een uur en hebt het dochtertje hooguit 2 minuten gezien, ze heeft het veel te druk. Stalkster loopt rond met haar moeder met wie ze nog Frans praat ook nog, gelukkig voor mij, op een veilige afstand. Aan klagen heb ik niks, dat ik hier ben zal wel een reden hebben.
Toen ik van huis vertrok was het een beetje koud maar nu piept het zonnetje door het wolkendek en zit ik een beetje te puffen in de dikke jas die ik aan heb.

Ik tuur het terrein af waar van alles te beleven valt voor de kleintjes en eigenlijk zit ik toch wel een beetje te genieten. Het krioelt hier van de mamma's door wie ik dolgraag wil gestalkt worden maar die doen dat dus niet. Ik heb een beetje binnenpret met de heisa die gemaakt wordt in de pers rond de verfransing van de rand rond Brussel, wat denken ze over de verholandsing van de Kempen, het noorden van ons land ? Niemand die zich daar druk om maakt, de helft van wat ik hier hoor praten is Hollands en ze betalen niet eens gemeentebelastingen. Mijn stalkster valt uit de boot, zij is de enige Franstalige hier die Nederlands praat, moet mij weer overkomen.

Op enkele meters van mij wandelt een heel klein meisje in haar eentje, ik schat dat ze hooguit drie jaar is. Ze heeft lange blonde haren die hoog opgeknoopt zijn, typisch Hollands. Moeilijk te achterhalen want ik denk niet dat ze al kan praten, ze doet mij een beetje denken aan mijn dochtertje toen ze zo klein was. Ze heeft een licht roos jasje aan en een iets donkerder roos broekje. "Rosétje", denk ik bij mezelf. Door haar schattig uiterlijk en haar waggelende stapjes eist ze mijn aandacht op. Ze gaat gehurkt zitten en speelt met haar vingertjes in het gras, dan staat ze weer op en loopt verder, recht naar een plastieken kinderhuisje dat een eindje verderop staat. Voorzichtig reikt ze haar handje, gaat nog enkele pasjes verder en raakt het dan aan. Het lijkt betrouwbaar en ze steekt haar hoofdje door de deuropening, dan stapt ze aarzelend binnen. Ik zie haar weer verschijnen door het raampje. Het huisje is gemaakt voor kindjes en het past precies bij haar. Ze kijkt door het raampje, het is net haar hoogte en ze leunt naar buiten op haar twee elleboogjes zoals een volwassen vrouw die met de buurvrouw praat.

Plots wordt ik opgeschrikt door twee rakkers die het houten speeltuig ontdekt hebben waar ik op zit. Ze kruipen erdoor, erover en erin en ik maak maar plaats en sta recht. Of ik nu in de weg zat of niet, ze hebben mij niet eens in de gaten. Met de snelheid dat ze erop gevlogen zijn verlaten ze het weer en hollen verder over het terrein, de ene de andere achterna. De enige die iets gemerkt had was stalkster. Ik ga maar weer op mijn post zitten, meer heb ik hier toch niet te doen dan rondkijken. Frans spreken kan ik niet en dochtertje heeft wel wat anders te doen.

Ik kijk opnieuw naar het plastieken huisje maar Rosétje is verdwenen. Ik speur de omgeving af en vind haar terug bij de voetbal goal, een twintig meter voor mij. Aan het ijzeren geraamte van de goal hangt een vangnet - zoals dat normaal bij een goal verwacht wordt - en enkele kindjes klimmen en zwieren in het net. Rosétje staat erop te kijken en voorzichtig nadert ze. Het net hangt voor een groot stuk over de grond en ze stapt erop. Door het geklim en gezwier van de ander kindjes beweegt het net over de grond en trekt het Rosétje haar voetjes onderuit waardoor ze pardoes op haar kontje valt. Snel kruipt ze overeind en maakt zich maar uit de voeten. Enkele pasjes verder gaat ze opnieuw gehurkt zitten en speelt ze met haar vingertjes in het gras. Er is nog zoveel te ontdekken en het is allemaal zo interessant. Ze raapt iets op, kijkt ernaar en gooit het voor zich uit.

De kindjes in het voetbalnet houden het voor bekeken en spurten ergens anders naartoe. Rosétje vind de kust nu wel veilig en wandelt opnieuw naar het net dat nu verlaten is. Met de ervaring van daarnet stapt ze voorzichtig over het deel dat op de grond ligt en blijft eventjes staan, er blijkt niets te gebeuren en ze doet enkele pasjes tot ze het hangend deel bereikt en grijpt het vast met haar handjes. Waarschijnlijk wil ze ook gaan zwieren maar het lukt haar niet. Hoe meer ze probeert hoe meer ze in het net verstikt geraakt, haar voetjes zitten vast, ze hangt met haar handjes omhoog en kijkt radeloos in het rond. Waarschijnlijk op zoek naar mama of papa om haar te komen bevrijden. Het duurt naar mijn timing erg lang en ik besef dat geen van beiden in de onmiddellijke omgeving zijn en stap met grote passen naar haar toe. Voorzichtig til ik haar op, een Hollands vrouwtje dat toevallig passeert aan de ander kant van het net komt toegesneld en doet het net van haar voetjes. Waarschijnlijk dacht ze dat ik de papa was maar neen hoor, zoveel geluk heb ik niet. Ik zet Rosétje op het gras en van het ogenblik dat ik haar los laat zet ze het op een lopen. Met de kleine beentjes loopt ze hard weg. Lopen en omkijken zal waarschijnlijk nog niet lukken en plots staat ze stil, draait zich om en kijkt naar mij, heel even om dan opnieuw hard weg te hollen.

Het loopt tegen vijven aan en wij begeven ons met ons drie naar het podium waar dochterlief een optreden gaat geven met de klas. Tot mijn grote verbazing kom ik op mijn wandelweg iemand tegen met wie ik ooit één keer een salsa les heb gedaan, vele maanden terug. Sindsdien heb ik haar nog terug gezien maar aangezien ik een expert ben in het maken en vooral onderhouden van sociale contacten heb ik nooit meer de kans gehad met haar eens een praatje te maken. Soms zie ik haar wel eens na de salsales aan een tafeltje zitten met anderen maar ik ben nu niet de lefgozer om erop af te gaan, zou zelfs niet weten wat te vertellen. Bovendien had ik het gevoel dat ze mij ontweek. Stomverbaasd dat ze was mij daar te ontmoeten kwam een gesprek spontaan op gang, niet zomaar eventjes maar echt een flinke babbel, eigenlijk een soort van tweede kennismaking.

Na het optreden van al de kindertjes ben ik met een tevreden gevoel huiswaarts vertrokken. Heb Rosétje uit het voetbalnet bevrijd en heb een fijn contact gehad met een vrouw door wie ik graag gestalkt wil worden.