Onze kindjes reiden op de stoep, toch zeker in zo'n drukke en enge straat als onze Statiestraat. Als we op onze bouwwerf aan de straatkant bezig zijn passeren ze van of naar de school. Volgens mij zien we er rauw en gevaarlijk uit want meisjes hebben meestal moeite ons voorbij te komen. Uitgezonderd sommige jongens die er een sport van maken in slalom tussen ons door te scheuren. Sta ik daar te balanceren met een keilange ladder en plof die tegen de gevel omhoog zoeft er een rakker onder door. Waarom was ik vroeger niet zo'n durver, ik was/ben veel te braaf. Als je de straat oversteekt kijk je naar links en naar rechts om te zien of er geen auto aankomt en als je op de stoep komt doe je hetzelfde om te kijken of er geen fietsertje aankomt, sommige scheuren zo de broek van je reet af. Vandaag zijn we niet aan de voorkant bezig maar ergens aan de achterkant en ik ga naar de camionette om wat materiaal te halen kom ik op mijn loopweg op de stoep voor onze werf twee meisjes tegen. De ene heeft haar fietsje op de poot gezet en samen zijn ze aan het fietsje van de ander bezig. Denk ik bij mezelf dat de ketting eraf zou kunnen zijn dus ik informeer even.

"Is het kapot"
"Ja, antwoord het ene meisje, haar trapper is eraf."

Ik met mijn technische fietsknowhow even de zaak onderzoeken. Wat je onder zoekt zou je wel eens boven kunnen vinden en zo kom ik tot de ontdekking dat de moer van het pedaaltje eraf is waardoor het ding los komt en zodoende eraf dondert. Waarschijnlijk enkele tientallen meters geleden eraf gedraaid, ga die maar eens terug zoeken. Of het nu míjn geluk is of dat van de meisjes - daar ben ik nog niet helemaal uit - maar nu wil het lukken dat wij ook moeren van dergelijke maat gebruiken dus ik in de camionette op zoek naar zo'n dingetje met bijhorende zet-vast-sleutel.

"Nu komen we te laat op school", zegt het vriendinnetje.

"Zeg maar tegen de juf dat trapper eraf gevallen was en mijnheer het gemaakt heeft en hij even in de auto moest zoeken naar een moertje."

Het moertje past niet echt helemaal maar het lukt me toch om de trapper fatsoenlijk genoeg vast te zetten zodat het fietsje weer te reiden valt.

"Hij staat nog een beetje los maar hij zal er zeker niet meer afvallen, nu kan je toch weer fietsen."

Dank U is de grootste kinderverkrachter die vrij rond loopt en het ergste ervan is dat er geen mens is die het doorheeft of die het zelfs maar wil inzien. De ogen van een ander zijn blijkbaar nog steeds belangrijker dan die van je eigen kind. Een kind is altijd dankbaar maar het drukt zijn dankbaarheid uit in de niet-verbale taal. Om deze taal te kunnen begrijpen moet je hart open staan. Als een kleuter een tiener word is de schade al onherroepelijk.

De opluchting van de twee jonge meisjes doen hun oogjes oplichten en een glimlachje op hun lippen ontstaan. Stonden ze daar met hun tweetjes over het fietsje gebogen met het trappertje in hun handjes en geen idee hoe het verder moest. Komt daar plots die mijnheer aan en floep, trappertje hangt er weer aan. Sta ik de hele dag te werken en heb op het eind van de maand een megapree waarmee ik in staat ben met klauwen vol geld koude sociale contacten te kopen in de kroeg en dit is met geld niet te koop. De liefde die uit die kleine oogjes straalt, de overgaven die je krijgt en de kleine handjes die het stuurtje vast nemen om de tocht weer verder te zetten.

Het vriendinnetje doet haar fietsje van de poot en samen reiden ze verder. Als ze een eindje verder is draait ze zich nog even om en wuift met haar handje. Als ik met mijn hand terug waai vraag ik mij af wie er nu het meeste tevreden is, zij die geholpen zijn of ik die hun heb mógen helpen. In gedachten kijk ik even naar boven en dank de grote beeldhouwer dat hij mij op het juiste moment naar de camionette heeft doen gaan. Stel dat het een ietsje vroeger was dan zouden ze nog niet in panne zijn gevallen of stel dat het een ietsje later was dan zouden ze misschien met hun fietsje in de hand te voet zijn verder gegaan.