 |
Sneeuwwitje
Ze maken een herrie dus zijn ze met velen, je hoort ze wel maar ziet ze niet. Het krioelt hier van de kikkers en ik speur voor me uit om er ééntje te zien maar noppes. Als ik verder schuifel in het gras springt er regelmatig eentje weg, plons het water in. Met de camera in de aanslag probeer ik zo'n voorgerechtje te fotograferen. In het beste geval zie ik er één in schoolslag zich uit de voeten maken in het water en verdwijnen tussen de waterplanten.
De job zit er op voor vandaag. Een rijke holander heeft een optrekje in onze Belgische noorderkempen gebouwd met bijhorend binnenzwembad en mij was gevraagd er een tijdelijke balustrade in hout rond te timmeren zodat er niemand zou invallen. Het hele pand is nog in aanbouw, het zwembad is nog niet klaar, het is drie meter diep en 12 m bij 6 m. Ben er toch een groot stuk van de dag mee bezig geweest en dacht als ik klaar ben ga ik toch eens in mijnheer zijn tuin een wandelingetje maken. Er zijn twee schilders bezig maar voor de rest is er niemand.
 |
In mijnheer zijn tuin is een enorme vijver met een bruggetje. De hele tuin zal waarschijnlijk een zorg voor later zijn als het huisje eenmaal klaar is en het is dan ook niet onderhouden.
Ik baan mij een weg tussen al het weelderige groen en de kikkers naar het bruggetje. Het steekt mijn ogen uit en ben benieuw wat er aan de ander kant allemaal te vinden is. Het is helemaal opgebouwd uit baksteen, duidelijk dat het dateert van vóór het betonnen tijdperk, ziet er een beetje Romeins uit. Hier staat uit vervlogen tijden een mooi staaltje vakwerk waar flink wat werk aan geweest is.
|
 |
Op het bruggetje kijk ik over de vijver, glashelder water en vol groen. In een flits zie ik een joekel van en karper voorbij varen. Een eindje achter mij eindigt de vijver met een prachtige treurwilg.
Dit sprookjesachtige domein heeft een heel ver verleden, waarschijnlijk dateert het uit de tijd dat de dieren nog konden praten, dat de vrouwen nog lief en vrouw waren, dat ze nog rokken droegen en dat ze nog zoenden. Aan de andere kant van het bruggetje ontwar ik in het groen dat er ooit een padje is geweest.
|
 |
Ik volg het padje dat links en recht omgeven wordt door hoge hagen. Het weggetje gaat naar rechts en dan plots ontdek ik het kleinste huisje dat ik ooit gezien heb. Zo lief en schattig en vraag mij af wie ooit de luxe heeft mogen genieten hier te wonen.
Wat mij betreft is dit het huisje geweest van de zeven dwergen die Sneeuwwitje op bezoek kregen. Ik piep door het vakwerk van het lange raam en denk; "hier moet de eettafel gestaan hebben".
Het hele pandje is bouwvallig en binnen staat een rommel om U tegen te zeggen. Niet te verwonderen want de zeven dwergen
|
zijn verdwenen nadat Sneeuwwitje door de prins gezoend werd en nog lang en gelukkig leefde. Wilt het nu nog lukken dat dit domein in de Prins Albertlei gelegen is.
Ik friemel aan het deurtje maar de hele boel is op slot. Zou toch zo graag eens naar boven willen gaan om de slaapplaats te zien.
Met mijn lengte is het gegarandeerd bukken en hoofd-stoten maar ik kom er toch niet in. De mijn waar de dwergen in werkten is waarschijnlijk een diepe put geweest die nu vol water staat en vijver is geworden.
Ik kijk door een ander raam in een ander vertrek en zie daar een glazen doos staan.
Het heeft iets weg van een aquarium maar denk dan dat het de glazen kist is geweest waar de dwergen Sneeuwwitje ingelegd hebben tot ze door Prins Albert gezoend werd.
Na een degelijke zoenerij komt een beetje vrouw wel tot leven en is een glazen kist dus niet meer nodig natuurlijk en werd ze hier opgeborgen. Ze is opvallend nog in goede staat na zoveel eeuwen en ik zou er zo vissen in kunnen houden. Een beetje schoon maken en als beeldhouwer maak ik dan een Sneeuwwitje in het één of andere wit materiaal, vul het met water en kieper er enkele zoetwatervissen in. In de tepeltjes zou ik dan een slangetje maken zodat langst daar de luchtbelletjes naar boven dwarrelen.
 |
Ik draai mij om en nostalgisch vang ik mijn tocht aan, terug naar mijn auto.
Tegenstrijdigheden moeten er nu eenmaal zijn, zo is er boven en beneden, derop en deraf en zo staat er een
piep klein huisje tegenover een kast van een villa, het oude en het nieuwe.
Vredige ongerepte natuur en onverzaadigbare rijkdom. Zo zijn er mensen die van me houden en zo zijn er mensen die een hekel aan me hebben, mais, c'est la vie, n'est pas ?
|
18 lezers hebben gestemd, waardering = 62% |
|
 |
