06.52 u Mijn ogen openen en ik kijk naar de klok. Al meer dan een jaar dat ik de wekker niet meer zet. Ik word spontaan wakker rond deze tijd, ongeacht hoe laat ik er 's avonds in kruip. Schijnbaar ben ik stilaan aan het leven volgens mijn eigen bioritme. Zou ik dan toch iets aan het bereiken zijn ?
Ik draai mij nog eens om.

Tegeltje tegeltje aan de wand, wie is de beste tegelzetter van het land ?

Velen denken te weten hoe het moet
Maar jij Karel, jij bent werkelijk goed
Menig vaklui heeft kennis ter zaken
Maar geen, die jouw gave kan evenaren

Een mens moet wat verzinnen om zichzelf een riem onder het hart te steken. Enkele duizenden witte tegeltjes van 15 x 15 cm plaatsen in toiletten voor dames en heren van een feestzaal. Helemaal in mijn eentje en langst alle kanten gezeur van mensen die er niets mee te maken hebben die klagen dat de toiletten in renovatie zijn. Don't shoot the pianoplayer, ik sta hier in opdracht van de eigenaars hoor, als ik klaar ben kan je er weer 50 jaar tegenaan. Tegen die tijd ben ik dood en beroemt. Nog een paar honderd tegeltjes. Kunnen de dames hun ding weer op de pot doen en in de spiegel hun schmink en lippenstift herstellen en kunnen wij heren weer stiekem warenvergelijk doen met de buurman die naast ons staat te plassen. Als ik 's avonds in bed kruip en mijn ogen sluit zie ik nog witte vlakjes van 15 x 15. Alles om wat euro's te maken zodat ik mijn beedjesmakerij en verhaaltjes schrijverij kan financieren. Je moet al vele jaren dood zijn alvorens je van de kunst kan leven. Sleur met mijn werk van hier naar daar en geraak het aan de straatstenen niet kwijt. Loop met mijn verhaaltjes van de bakker naar de beenhouwer om ze er op de toog te plaatsen zodat wachtende mensen ze kunnen lezen, van de sigarenboer naar het frituur, de boekhandel en de Chinees. Kost mij allemaal veel geld aan copietjes.

Ik draai mij nog maar eens om en neem mijn hoofdkussen in mijn armen. Mijn Vrouwkelief, een schat van een vrouw in mijn armen, een vrije job en onbereikbare ambitie's. Meer hoeft het leven niet te zijn. Ze ligt op haar zij met haar rug naar mij. Ik leg me tegen haar aan, sla een been om haar, een arm en met mijn hand neem ik een boezem vast. Dankbaar gekreun van haar, mijn Vrouwkelief is wakker. Mijn andere arm foefel ik onder haar hoofd door om de ander boezem ook vast te nemen. Dicht tegen het zachte warme lichaam van mijn wakker wordend Vrouwkelief.

Het hoofdkussen is koud, ik kruip op mijn buik met mijn hoofd onder het kussen. Wat is het toch zalig hier in mijn bedje. Vandaag neem ik een baaldag. Dat is nu het enige voordeel van alleen zijn, ik beslis onder het dekbed gewoon dat ik vandaag van de wereldbol verdwijn.

10.30 u Het nicotine en cafeïne monster in mij beginnen te grommen. Slaapwandelend strompel ik naar de keuken en knip de koffieautomaat aan. Leeg, mijn pakje sigaretten is leeg, jandorie nog aan toe, ik wist het maar was het vergeten. Gisteren avond heb ik de laatste sigaret gerookt. Dan rest er mij maar één ding en dat is in de kleren springen en naar de sigarenboer rijden.

Neen maar, wat krijgen we nu ? In het nieuwe gebouw, in de hoofdstraat van mijn dorp, komt een kunstgalerij. Welke clown opent er nu een galerij in een boerengat als dit. Bij mijn weten ben je al de vierde in rij en je drie voorgangers hebben van armoe hun deuren moeten sluiten. De winkelruimte staat al maanden leeg sinds de voltooiing van het gebouw en nu, plotseling, van de ene dag op de andere « out of no where » zit er een kunst galerij in. Dat komt hier zomaar mijn habitat binnen gevallen en ik weet nergens van. Ik wil weten wat er reilt en zeilt van kunst in mijn dorp. Ze zijn nog aan het opstellen. Ik zie wat beelden, wat schilderijen, even aan de deur voelen, ja, die is los, gelijk met veel lef met de deur in huis vallen. Hoe moet ik dat hier aanpakken ? Een jonge vrouw komt me tegemoet. Hier sta ik dan, wat nu ?

"Ik kom even kennis maken, ben beeldhouwer, het plein over het spoor staat vol met werk van mij." "Ben jij van hier ?"

"Ja."

Ja ja, dat zal wel, met dat Hollands accent van jou, hier brabbelen wij allemaal Vlaamsch hoor.

"Als jij met kunst bezig bent en van hier bent, hoe komt het dan dat ik jou dan niet ken ?" "Ken jij de kunstenaars hier uit de streek ?"

"Neen, maar komt U een ander keer nog eens terug, vanavond is het de officiële opening."

Hop en daar sta ik dan weer aan de deur, mooie kennis making, niet geïnteresseerd, onbekend is onbemind. De weg naar succes is geplaveid met vernederingen. Nu heeft ze de kans een artiest met wereldklasse te ontdekken en daar alle eer voor op te strijken, smijt ze de deur tegen mijn neus. Heeft duidelijk niet de gave de meester te herkennen. Waarschijnlijk een strooie dame, zolang een ander de rekeningen betaald zal haar deurtje wel open blijven. Foert, ik heb de eerste stap gezet, nu is het jouw beurt. Wij komen elkaar nog tegen, de wereld is klein hoor.

"Ja, hallo met Karel."
"Ik heb twee werkbroeken bij jou gekocht ja."
"Het spijt me, neen, ik heb de factuur nog niet betaald."
"Als ik straks thuis kom zal ik het online onmiddellijk regelen."
"Het spijt me nogmaals, het komt door mijn administratieve luiheid."

Een week te laat met de betaling en ze hangen al aan de lijn. Ben beeldhouwer hoor en geen boekhouder.

Dan maar naar de broodjeszaak een koffie kopen. Zij is de roddel tante van de straat en kent iedereen.

"Weet jij iets van die nieuwe kunstgalerij ?"

"Kunstgalerij, hier in de straat, in het nieuwe gebouw ?" "Neen, daar weet ik niets van." "Moet je gaan kennis maken, misschien breek je nu eindelijk door ?"

"Kom er net van en het is mislukt."

"Trek het je niet aan, hier is de krant."

De krant, wat schijven ze allemaal in de krant ? Veel lettertjes, grote lettertjes, kleine lettertjes.

« Moeder wurgt haar kinderen. »
« Rookverbod op het voedbal stadium. »
« Minnaar dood minnares. »
« Ongekende hoogte van de brandstof prijs. »
« Vader vecht al 4 jaar om zijn kinderen te zien. »
« Pyromaan slaat weer toe en is nog steeds niet gevat. »

Precies het nieuws waar ik nu nood aan heb. Hebben mensen nu echt niets anders te doen met hun leven dan elkaar de duivel aan te doen ?

"Ja, hallo, met Karel."
"Of ik langst het politie bureau wil komen om mijn boete te betalen ?"
"Daar heb ik vandaag de tijd niet voor, mag het morgen ?"
"Ik moet beslist deze week komen of je stuurt het door ?"
"Ja, dat regel ik morgen dan wel."

De wijk agente, 69 km/u gereden waar je 70 moet. De boete heb ik al maanden geleden ontvangen maar ik laat ze liggen tot de wijk agente het op haar heupen krijgt. Eerst steekt ze enkele keren een papiertje in de bus om mij op haar kantoor aan te melden en uiteindelijk belt ze me op. Elke boete hetzelfde ritueel en ik ben ondertussen al een BK bij haar. (Bekende Kunstenaar) Beetje kunstminnende agente die begrijpt dat er van elke artiest wel ergens een hoek af is. Zo eenvoudig gaat dat niet hoor, heren politiekers. Even langst de kant van de weg een fotootje van mij nemen, een rekening in de bus steken en de staatskas met 150 € spijzen ? Werk maar voor je geld.

Pieppiep, pieppiep.

You've got friends, een berichtje.

« Blijkbaar ben je niet op je werk ? Waar ben je ? »

Mijn stalkster, volgt mij overal en houd mijn doen en laten in de gaten.

Het mooie van een GSM is dat het een uitknop heeft. Voila, vandaag moet iedereen mij gerust laten.