Gestaag vordert het leven, elke dag een dagje ouder. Ik kijk achterom en zie waar ik vandaan kom. Toch wel een heel eind maar in vergelijking met de weg die ik nog te gaan heb is het maar een fractie. Eén leven is te kort, het gaat steeds beter maar het is nog steeds werken zonder liefde, jagen achter geld. Wat ik wil is met geld niet te koop, veel hoef ik niet te hebben als ik maar net genoeg maak om overeind te blijven. Als het saldo op mijn rekening pijnlijk begint te slinken stuurt de grote beeldhouwer mij een klant om de boel weer op te vijzen. Dat is de enige rust en sociale zekerheid in mijn leven. Vroeger kon ik gekke dingen doen als ik geen inkomen had maar ondertussen heb ik wel geleerd dat er iets is dat over mijn schouders meekijkt en mijn bankrekening in de gaten houd. Misschien is dat de eerste stap in de liefde. Als je de weg van de liefde betreed komt er iets dat ervoor zorgt dat je gestaag kan blijven doorgaan.

Maanden lang vertelt ze me poeslief de voordelen die ik bij haar instelling geniet als ik zou veranderen van mutualiteiten. Ze weet er alles van tot ik uiteindelijk zo dom was om mijn handtekening te plaatsen en ze plotseling niet meer bereikbaar was met de mededeling dat ik mij maar tot het hoofdkantoor moet wenden voor informatie. Ze heeft haar premie ontvangen voor het aanwerven van een nieuw lid en ik ben niet belangrijk meer. Voor een zielige 50 € heeft ze liefde verkocht die nu 50 jaar nodig heeft om hersteld te worden.

Gestaag vorder ik aan de kassa, mijn boodschapjes worden vervoerd over een transportbandje tot het mijn beurt is en ze ingescand worden. Op een mechanisch schommelpaard zit een kindje dat naar haar mama roept voor centjes. Mama staat twee klanten achter mij. Neen het mag niet, mama heeft daar geen centjes voor. Mooie strategie van de supermarkt eigenaar. Zet wat speeltuigen aan de kassa om kindjes te verleiden terwijl mama aanschuift zodat mama of papa er een duit in doet. Elke euro is er één en het zal de uitbater een worst wezen dat kindjes huilen en ouders geërgerd worden. Ik reken de boodschappen af en tussen het wisselgeld zit één euro dat ik in het mechanische schommelpaard steek om het ding in beweging te zetten op mijn weg naar de automatisch schuifdeur die spontaan opent. « Sesam open U »

Aan de andere kant van de schuifdeur word ik aangesproken door een kaal geschoren bedelmonnik vergezeld van een vrouwmens, nog steeds in de flower power periode, met de hoopvolle melding dat Christus de redder is van de wereld. Juist ja, maar na 2000 jaar heeft hij zijn doel nog steeds niet bereikt en ik krijg opdringerig een papiertje in mijn handen geduwd met een haast intieme omhelzing van zijn gezellin.
Onderweg naar mijn auto lees ik op de achterkant van de flyer een netjes verwoorde bedel om donatie met banknummer.

Het is te vroeg om nu al achter het fornuis te gaan staan en voor mijn avondeten te zorgen dus ik parkeer bij mijn kroegje. Aan de toog zit ik te niksen en lees de spreuken op de bier viltjes.

1. Mannen zeggen steeds wat ze denken maar ze denken niet altijd.
2. Als je ontbijt op bed wil slaap je maar in de keuken.
3. Hoe sorteren mannen hun was? Vies, en vies maar nog te dragen.
4. Mannen zijn als dolfijnen. Ze lijken intelligent maar 't valt moeilijk te bewijzen.

Mannen zijn waarschijnlijk aan hun hoogtepunt van bierconsumptie en mijnheer de brouwer mikt nu op de sympathie van de vrouwtjes door ze te verheerlijken met het mannelijke te vernederen en zo hun gading te verkrijgen en de bierproductie te verhogen. Zolang de koude oorlog tussen de geslachten bestaat zal er wel iemand zijn die er munt uit weet te slaan.

Mijn aandacht word getrokken door mijnheer de douanier die, net zoals ik, tot het vast meubilair behoren. Al flink boven zijn thee water klaagt hij de stenen uit de muur dat de tranen bijna uit zijn zatte ogen rollen dat hij geen respect krijgt van zijn kinderen. Als ik hem er dan op wijs dat hij de liefde heeft geruild voor bestaanszekerheid en hij nu niet hoeft te komen huilen dat hij de liefde mist, moet ik even in dekking gaan voor de woordenstroom die hij op me los laat ter verdediging.
De helft van ons inkomen wordt afgeroomd aan de top en met de overschot betalen we nog eens 21% BTW. ¾ Van de prijs van een litertje brandstof gaat naar de politiekers en jij hebt bij hun een baantje genomen om na te gaan dat wij mensen niet foefelen en dat de officiële maffia hun geld wel krijgt. Als je dagelijks het geilgulzige geldgedrag van de accijnzen dient, hoef je na jaren niet te zeuren dat je kinderen je dumpen. Je kan niet de ene tegen zijn schenen stampen en dan verwachten dat je van de ander liefde krijgt. Maar ja, neem de tijd, kom er zelf maar achter.

Mijnheer H vervoegt ons gezelschap aan de toog op het moment dat ik een rondje geef. Typisch voor mijnheer H, juiste timing, stond een eindje verder met iemand anders te praten en volgde waarschijnlijk de inhoud van mijn glas. Hij koopt steeds een klein biertje voor zichzelf en trakteert zelden of nooit maar als hem iets aangeboden wordt is het plots een grote pint. Dat is nu echte liefde, geef de keizer wat de keizer toebehoren. Telkens ik het kwade overwin vernietigt het zichzelf. Hup en daar ga ik weer, gestaag vorder ik wel maar de hel die ik zelf heb opgebouwd moet ik zelf steen voor steen weer afbreken. Ik hoop dat de grote beeldhouwer nog enkele levens voor mij in reserve heeft want eentje is veel te kort.