Heel hard komt ze aangerend, daar was ze blijkbaar niet op voorzien dat ze zo hard zou moeten lopen want de schoentjes die ze aan heeft hebben duidelijk een andere functie. Haar lange haren dansen op haar schouders en het rokje dat ze aan heeft laat af en toe flink wat bovenbeen zien. Ze zal het nooit halen, ze is nog veel te ver. De deuren van de trein sluiten en langzaam komt het hele gevaarte in beweging. De laatste wagon op een steenworp van haar, enkele seconden had ze nog nodig maar net gemist. Teleurgesteld bolt ze uit en wandelt over het verlaten perron de vertrekkende trein nakijkend. Die enkele reizigers die zijn afgestapt zijn al weg. Langzaam slentert ze verder en ik zie ze een beetje in zichzelf vloeken. Ze draagt een rokje tot op haar knieën, het is een zomers rokje van een hele fijne stof, niet gezoomd aan de onderkant maar rafelend. Haar voetjes zitten naakt in haar open schoentjes met netjes gelakte nageltjes. Ze heeft de haren en de lippen van Julia Roberts of zijn haar haren iets lichter van kleur en krullen ze niet zo hard ? Zo goed ken ik Julia Roberts niet maar die lippen deden me aan haar denken. Ze kijkt naar me en glimlacht. Ze betrapt mij dat ik haar aan het bestuderen ben en ik betrap haar dat ze in zichzelf aan het vloeken is. Met mijn voorarmen leunend op mijn knieën zit ik voorover op een bank zoals er verschillenden op het perron staan.

"Ook de trein gemist," vraagt ze me, nog een beetje op adem komend?

"De trein niet neen, iets anders."

We kijken elkaar aan en ze merkt dat zij niet de enige is die teleurgesteld is. Netjes als een dame komt ze een eindje naast me op de bank zitten, met haar kontje op de rand, haar benen tegen elkaar en de bagage die ze bij heeft naast zich op de grond. Met haar handjes op haar schoot zit ze een beetje schuin richting mij.

"Misschien heeft ze de trein gemist net zoals ik ?"

"Ik denk het niet, dit was de derde trein dat ik op haar zit te wachten." "Probeer haar vruchteloos te bereiken maar krijg steeds de voice mail en ze antwoordt al een hele week niet op mijn berichtjes." "Ik haal ze elke vrijdag van de trein, eens houdt alles op weet je wel ?"

Zwijgzaam zitten we naast elkaar, in de verte zien we nog een stukje van de gemiste trein die dan om een bocht gaat en verdwijnt.

"Waar ben je naar opweg, vraag ik haar, of wil je dat liever niet kwijt ?"

"Brussel, heb daar een vriendin wonen en wil dit weekeind bij haar doorbrengen." "Zit een beetje in dezelfde boot als jij." "Eens houdt het inderdaad allemaal op ja."

Ik kom recht zitten, draai me naar haar, trek een been half op de zitting van de bank en leun met een arm op de rugleuning. Onder het korte jasje dat ze aan heeft draagt ze een bloesje, schaamteloos zijn de bovenste knopjes ver genoeg open om haar rondingen tot hun volle recht te laten komen. Leve het zonnetje, denk ik.

"Woon jij hier ergens," vraagt ze ?

"Ja, hier het spoor over, wijs ik, straatje in, straatje uit en dan ben ik thuis en jij ?"

"Neen, dit is het dichts bijzijnde station, ben met de auto gekomen." "Wanneer komt de volgende trein ?"

"Elk half uur."

"Dus jij zit hier al een uur ?"

"Iets langer ja."

"Ja, zo gaat dat," zegt ze. "Vorig weekeind kwam hij met iemand anders aan zijn hand en stelde haar voor." "Hier houdt het op dacht ik toen." "Heb de hele week met mijn vriendin gebeld en zodoende zit ik dus nu hier op het perron, trein gemist." "Ze heeft een vrijstaande woning met een grote tuin, ik kijk er wel naar uit om met haar daar in het zonnetje te liggen." "Hoop maar dat het zonnetje heel het weekeind blijft schijnen."

Ik vrees dat mijn weekeind niet zo zonnig zal zijn. Waarschijnlijk veel te lang bij de vrienden in de kroeg blijven hangen vanavond en dan morgen wakker worden zonder mijn geplande kattin maar met een lastige kater. Mezelf motiveren om toch maar op te staan en naar mijn atelier te gaan en me wijsmaken dat mijn beeld roept en dat er aan gewerkt moet worden. Toch wel een beetje een riem onder het hart dat ik niet de enige ben die als vuilbak item dienst doe. Telkens opnieuw weer een deuk in mijn eigenwaarde. Hoe ouder ik word hoe beter ik er blijk tegen te kunnen, vroeger kon ik echt in frennen uit elkaar hangen.

"Zijn er dan nog wijken in Brussel met vrijstaande woningen," vraag ik haar ?

"Dat weet ik niet, het is niet in Brussel zelf maar ergens er buiten." "Ze komt me ophalen in Brussel zuid." " Waar ze woont is het erg heuvelachtig, niet zoals hier, hier is alles plat."

De overweg bel rinkelt, de slagbomen gaan omlaag, in de verte komt er een goederen trein aan. Kedoeng kedoeng, kedoeng kedoeng, grote stalen wielen die over stalen rails rijden. Met veel lawaai davert de ene wagon na de andere ons voorbij. Een eindeloze trein, zo kunnen wij geen praatje maken. Dat was uiteindelijk de laatste wagon, wat een herrie toch.

Het zonnetje geeft lekkere warmte waardoor ze haar jasje uit doet. Door het rekken, haar armpjes uit de mouwen te trekken, opent haar bloesje iets meer waardoor ik een glimp van de rode BH opvang die ze aan heeft. Ze legt haar jasje op haar schoot. Welke clown stuurt nu zo'n vrouw wandelen ?

We praten wat over het weer, over koetjes en kalfjes, over Brussel, hoe heet jij en hoe heet ik en wat we zoal doen in het dagelijkse leven. Een trein aan de ander kant van het perron stopt en rijdt verder. De Thalys passeert nog en we praten over Parijs.

Opnieuw rinkelt de overweg bel, de slagbomen gaan omlaag en de rij wachtende auto's wordt langer. In de verte komt haar volgende trein.

"Daar is je trein," zeg ik.

We kijken alle twee naar de aankomende trein. Langzaam rijdt hij naast het perron om dan met veel gepiep tot stilstand te komen. De deuren gaan automatisch open, enkele reizigers stappen uit en anderen, die ondertussen op het perron waren toegekomen, stappen op. Met nog een klein restje hoop kijk ik wie er allemaal uit stapt maar ze is er weer niet bij.

"Stap je niet op," vraag ik haar ?

Vragend kijk ik haar aan, ze zit nog steeds naast me op de bank en staart doelloos naar de trein. Alle wachtende reizigers zijn al opgestapt en die eraf kwamen verlaten in de verte het perron. De treincontroleur loopt al met zijn fluitje in zijn mond langs de trein. Nadenkend draait ze haar hoofd naar me.

"Ga je mee," vraagt ze ?

Of ik mee ga ? Een weekeindje Brussel met jou of misschien voor vele langer ? Ik sta op en neem haar bagage. Glimlachend kijkt ze me aan, reikt me haar hand en hand in hand stappen we samen op de trein.