De ochtend verschijnt over het land als een witte uitademing, met zijn koude en natte aanraking ontwaakt het alles wat de wildernis bevat, uitdagend voor een nieuwe dag van overleven. Overleven was een fulltime job en slechts enkelen leefden lang genoeg om de geboorte te zien van de kinderen van hun kinderen. Ik mocht mezelf gelukkig prijzen, werd mij verteld, beschermd door het hoogland, een onherbergzaam gebied dat enkel gekend is door hen die erin zijn opgegroeid en er door hun vaders werden onderwezen. De vijand komt nooit tot boven en de gevaarlijkste wilde dieren leven in het oerwoud. Het oerwoud omringde het hoogland voor zover het oog kon reiken en niemand wist wat daarachter lag. Ik werd beschouwd als een rebel omdat ik vragen stelde waar niemand een antwoord op wist. Mijn onderzoek waar de zon 's nacht gaat slapen eindigde in een verhaal dat ze elke avond stierf en dat er 's morgens een nieuwe geboren werd alsof ze een eendagsvlieg was. Aan de wijsheid van de oudsten mocht niet getwijfeld worden en vader sprak ruwe woorden telkens ik hem iets vroeg, hij snauwde me naar de feiten te kijken en ze onder ogen te zien. De aanvaarde kennis in twijfel trekken kon gestraft worden met een hele dag zonder eten of erger, een eenzame overnachting op de top van de hoogste berg. Wie het hoogland in z'n eentje verliet kwam nooit meer terug of overleefde het niet zoals mijn zusje die bloemen ging plukken voor mij, aangevallen door de koning van de wildernis, haar lichaam werd door de vijand terug gebracht als een trofee van het oerwoud. Moeder heeft de gebeurtenis nooit geloofd en ik heb nooit geweten wat de oudsten bedoelden met: "een voorbeeld".

Toen ik verbannen werd naar de top van de hoogste berg voor een eenzame overnachting, als straf voor mijn verlangen naar kennis, maakte ik mijn keuze. Ik zou de bescherming van de stam verlaten en op zoek gaan naar wat er achter het oerwoud ligt. Toen een nieuwe zon geboren werd mocht ik mij terug bij de groep voegen, de koude van de ochtendadem omringende mij tijdens de lange tocht naar het dorp maar mijn keuze stond vast.

Ik oefende mij samen met de anderen van mijn leeftijd in de strijd, leerde mijn eigen wapens maken en gedroeg mij als een voorbeeldig leerling. Op korte tijd was ik de beste krijger die niemand meer durfden uit te dagen. Leven onder het oog van de arend had mij goed gedaan, zijden de oudsten, de beste krijgers zijn het moeilijkste te onderwijzen. Zij wisten wel hoe een rebel te behandelen enkel moeder, zij begreep in stilte de ware reden van mijn gedrag en vreesde.

Op de dag dat een jongen een man wordt was het de traditie dat hij verbannen werd, alleen het oerwoud in trok en niet terug kwam voordat hij een dier overmeesterd had. Enkel dan was hij van nut voor de overleving van de stam. Als hem dit lukte werd hem de naam gegeven van het dier. De stilte in onze stam was een zegen van mijn overwinning toen ik dezelfde dag nog terug kwam met de koning van de wildernis op mijn schouders en hem voor de voeten van de oudsten gooide. Moeder was de enige die iets zei, ze fluisterde mijn nieuwe naam: "Treurige Leeuw." De volgende dag gaf ze me de twee hoektanden van de leeuw aan een gevlochten touw en hing het om mijn nek.

"De ene ben jij, zij ze, de andere zal je vinden."

Het was een droom die ze die nacht had gehad, vertrouwde ze me toe, meer zij ze niet. Dezelfde avond vertrok ik. Ik reisde 's nachts maar zelfs dan waren er vijanden die niet sliepen. Ik verborg mij of vluchtte maar soms kon ik een gevecht niet ontwijken. Na vele nieuwe zonnen opende het oerwoud zich, de bomen stonden niet meer zo dicht op elkaar en er waren zelfs plaatsen waar helemaal geen bomen stonden. Ik hoorde muziek, andere muziek dan thuis. Het was al een lange tijd dat ik geen arend meer had zien vliegen en ik zag dieren die ik nog nooit gezien had. Voor zover ik kon kijken was er geen hoogland meer. Toen durfde ik een dorp te benaderen en besloop het alsof het een prooi was, een voordeel van thuis waar ik het geleerd had. Zien zonder gezien te worden. Ik zag mensen die anders gekleed waren en ze droegen geen wapens, zelfs geen mes. Ik voelde me steeds veiliger en op een middag legde ik mij te rusten en viel in slaap.

Toen ik wakker werd stond ze voor me. Ongewapend en keek me aan alsof ik een onbekend dier was. Ik sprong recht en trok mijn zwaard. Ze glimlachte en kwam dichter, niet eens de moeite doen zich te verdedigen. Ze wees naar de tanden van de leeuw in het gevlochten touw dat ik droeg sinds ik thuis verlaten had.

"Mag ik één van die," vroeg ze ?