Langzaam rijdt juffrouw K voorbij op haar fiets. Elk dorp heeft zijn dorpsidioten en zo heeft elk dorp ook zijn femmes fatales en daar is juffrouw K er één van. Daar zit ik dan op de brede etalage dorpel van de bakker een sigaretje te roken omdat er in de koffie- en broodjeszaak die ernaast gelegen is niet gerookt mag worden. Lief steekt ze haar handje op en wuift naar mij. Ze woont een eindje verder achter de hoek en is waarschijnlijk onderweg naar huis. Richting links rijdt ze gestaag verder. Met mijn benen uit elkaar en leunend met mijn voorarmen op mijn knieën tik ik de as van mijn sigaret. Ik kijk haar nog even na. Jammer, zo'n mooie levenslustige vrouw die er een sport van maakt zichzelf te verheerlijken door het mannelijke eerloos en kansloos achter zich aan te laten hollen.

Plots word ik haast aangelopen door twee mannen die in zeer versnelde pas dezelfde richting als juffrouw K uit gaan. De stoep is niet erg breed en met mijn lange benen neem ik zowat de helft in beslag.

"Sorry Karel, sorry !" En gehaast zetten ze hun tocht verder.

Neen maar, ik ken die twee, ze zijn steeds in het gezelschap van haar of toch ergens in de buurt. Juffrouw K is al een eindje verder, ze draait zich om op haar fiets en glimlacht naar mij als ze verder rijdt. Dat is dan duidelijk, weer twee slachtoffers die ze bij haar thuis heeft uitgenodigd, beiden hopend op iets dat er niet is en dat er nooit komen zal. De ene denkende het van de andere te winnen en juffrouw K geniet weer van een euforisch moment volop de uitzonderlijke aandacht te krijgen om ze achteraf allemaal wandelen te sturen. Terwijl de mannen vruchteloos haar gunsten proberen te verkrijgen stuurt en ontvangt ze afwezig berichtjes met haar GSM en die clowns blijven maar hopen. Als de ene het door heeft diept ze wel ergens een andere vandaan. Noodlijdende mannen in overvloed en als ze al het bruikbare uit het dorp heeft gehad zal ze wel nieuwe territoria opzoeken om elders verder te doen. Het is maar een kwestie van tijd. Dan verschijnt de volgende femme fatale en de cyclus begint opnieuw voor hen die het nog niet begrepen hebben.

Ik fatsoeneer mijn hoedje dat scheef gelopen was, leun opnieuw met mijn voorarmen op mijn knieën en peinzend in mezelf trek ik eens van de sigaret, doelloos kijkend naar de versleten straatdals.
Mannen denken altijd aan seks. So what ! Kan zijn ja maar vrouwen denken altijd aan geld. Juffrouw K in elk geval wel, ze zit serieus in de geldproblemen, moet zeven dagen op de zeven werken en toch wordt de financiële put steeds dieper. Heeft een fulltime job en werkt in het weekeind in ons kroegje. Ze rijdt met de fiets omdat ze haar auto niet meer kon betalen. Haalt de ene na de andere huisgenote in huis om de kosten te delen en heeft met al die vrouwen ruzie. Nu staat ze er helemaal alleen voor om al die woonkosten zelf te dragen.

Als ik 's avonds mijn bed in kruip neem ik mijn hoofdkussen vast en fantaseer over mijn Vrouwkelief, mijn hele doen en laten wordt erdoor beïnvloed. Volgens mij kruipen de meeste vrouwen 's avonds in bed en maken zich zorgen hoe de rekeningen te betalen. Wat de mannen bezitten daar verlangen de vrouwen naar en wat de vrouwen bezitten daar verlangen de mannen naar. Als we nu eens zouden ruilen ? De vrouw geeft haar liefde aan de man en de man zijn geld aan de vrouw dan zou alles toch zijn opgelost ? Jammer genoeg kan een man maar geven zolang hij heeft, als de vrouw de voorraad niet aanvult houdt het op en alle vrouwen die ik ken zijn allemaal een beetje juffrouw K. De man geraakt uitgeput, de geldstroom droogt op en we komen in de situatie van vrouwen zonder geld en mannen zonder liefde. Hier en daar een uitzondering die over lijken gaan om het fel begeerde mannelijke te bezitten, op het einde van hun leven wegkankeren of hun oude dag in eenzaamheid slijten op hun matras gevuld met hun rijkdom. Onbewust blijft deze situatie generaties lang gehandhaafd en de mensheid muteert tot onooglijke wezens met het excuus; ik heb mezelf niet gemaakt. Ga dan de hele weg maar eens terug.

Jammer genoeg is er geen 1-2-3 oplossing. Een gebroken verbinding tussen het mannelijke en het vrouwelijke is niet hetzelfde als een gebroken been, even spalken, tijdje laten genezen en klaar. Eens de theorie gesnapt rest er een levenswerk. Helemaal alleen tussen leeuwen die klauwen en hanen die kraaien, draken die vuur spuwen en kikkers die weg springen. Al hou ik zo van de mensen in mijn leven, ik kan ze met woorden niet bereiken. Ik kan mij daar soms echt kwaad in maken met het tegenovergestelde effect als gevolg natuurlijk. Iedereen ervaart de koude oorlog tussen de geslachten maar geen mens die zich realiseert hoe fataal die is.

Ik neem nog een laatste trek van de sigaret en tits de peuk met mijn vingers tussen de geparkeerde auto's. Mijn bestelling zal nu wel klaar zijn, honger, mijn maag is leeg en moet gevuld worden. Zolang ik mijn vuurspuwende draak niet overwonnen heb zal ik moeten blijven eten. Hij houdt mijn Vrouwkelief gevangen en ligt op een schat van goud en zilver.