Als metser, als beeldhouwer maar vooral als je wat karweitjes doet heb je regelmatig wat benodigdheden nodig en zodoende begeef ik mij te zijner tijd naar mijn ijzerwaren leverancier. Onlangs heb ik nog een leuning geplaatst en dan heb je vier schroefjes nodig van die lengte en acht schroefjes van die lengte met bijhorende rondellen en pluggen. In mijn atelier heb ik schabben vol schroefjes bouten en moeren maar wat je nodig hebt zit er dus niet tussen en vermits mijn werkmoto is : "Ook voor bagatellen kan je Karel bellen," krijg ik allerhande karweitjes waarvoor ik de benodigdheden niet heb en sta ik dus om de haverklap in deze zaak. Ik sta aan de toog een praatje te maken met mijn vriendinnetje die achter de kassa zit. Op de toog liggen reeds de nagels en andere kleinigheden die ik al uit de rekken bij elkaar gaan zoeken was en nu sta ik een folder te bestuderen van ladders want ik heb nood aan een nieuwe en ik bestudeer even wat ik kopen zal.

"Het zullen gouden sleutels worden," zegt mijn vriendinnetje achter de kassa aan een jong moedertje die zich een eindje van de toog verwijderd heeft en met een zuigeling op haar arm staat te wachten.
Dus jij staat op sleutels te wachten ? Dat kan even duren ja, verkoper is met haar sleuteltje naar de werkplaats gegaan, daar staat de sleutel-copy-machiene. Als hij dan tussen al die naakte modelletjes het juiste profieltje niet onmiddellijk vind dan sta je te wachten hé. Had haar aanwezigheid al wel opgemerkt maar was veel te druk met de ladder bezig. Mooi kind, mens dat is lang geleden dat ik nog eens zo'n poppetje op mijn arm heb gehad, jongens jongens, wat word ik oud. Ik zou al opa kunnen zijn, help, grootvader, wat een oud woord. Zou toch wel graag willen weten of mijn kinderen mij al zou oud gemaakt hebben.

"Hé Pieter, ben je bezig ?" "Ik heb een ladder nodig."

Pieter, één van de verkopers van deze zaak, komt net voorbij en ik grijp hem bij de kraag, gelukt, hij gaat samen met mij naar het magazijn om mijn laddertje uit te zoeken.

"Dus ik krijg 25% korting op de catalogus prijs ?"
"Is dat omdat ik het ben ?"
"Iedereen dus."
"Waarom geven ze dan niet meteen de juiste prijs op de folder ?"
"Ja, deze hier, 2 x 8 treden, kan ik uitschuiven of dubbel zetten."
"Is dat 'm ?"
"Voor aluminium te zijn weegt die toch wel wat hoor."
"Pieter, bedankt joh."

Apetrots met mijn nieuwe aanwinst loop ik door de hele winkel terug naar de kassa. Moe van het wachten heeft het jonge moedertje haar kindje op de toog gezet. Zo'n poppetje weegt nog niet veel maar als je er lang mee op je arm staat kan het toch wel doorwegen. Op het ingepamperd kontje zit het op de rand van de toog en mama houdt het vast. Fier als een gieter sta ik naast haar met mijn ladder die groter is dan mezelf en ik ben al zo'n eind. Mijn vriendinnetje achter de kassa doet haar werk, waarvoor ze hier eigenlijk is, en maakt een leveringsbon voor de nagels, de prularia inclusief de ladder zodat de postbode de factuur netjes in mijn brievenbus kan schuiven terwijl ik ondertussen de jonge moeder bestudeer en ook eens naar het kleintje kijk. Rechtop zitten kan het al maar blijkbaar nog niet echt stabiel.

Plots gaat de GSM van mama.

Mama kijkt achter zich, op de grond, ietsje van haar verwijderd, ligt haar tas en in die tas rinkelt een GSM. Mama wil haar tas nemen maar realiseert zich dan dat haar kindje van de toog zou kunnen vallen. Met één hand, grijpensklaar dicht bij haar kindje, probeert ze met haar ander hand haar tas te nemen op de grond maar de tas ligt verder dan haar bereik. Met haar armen helemaal uit elkaar zit ze daar gehurkt, diagonaal richting kindje op de toog en de tas op de grond te twijfelen wat het nu worden zal als een acrobatrice de ene keer naar haar kindje kijkend en de ander keer weer naar de tas, wat NU ?
Ik kijk naar mijn vriendinnetje die ook deze acrobatentoer gadeslaat en we moeten moeite doen niet aan een lachkramp toe te geven.
Ik plaats mijn ladder tegen een staander die naast de toog staat en hou het kindje vast. De opgeluchte ogen van het jonge moedertje voelen heel dankbaar aan en ze grijpt haar tas en scharrelt erin naar haar GSM. Nieuw en onbezonnen op deze wereld kijkt het kleintje mij aan en ik krijg een heel vrolijk glimlachje. Deze grote mijnheer houd mij vast met zijn grote handen, ik ben helemaal veilig bij hem. Mama beantwoord de GSM als ik in de hoeken van mijn ogen mijn ladder steeds verder en verder achterover zie kantellen. De staander waar ik het had tegen gezet is een uitstal ding voor sokken en mutsen en niet berekend om een ladder tegen te houden. Nog steeds vrolijk glimlachend, een beetje wiebelend, kijkt het kleintje mij aan terwijl ik machteloos mijn ladder met staander en al omver zie vallen. Ik kijk naar mijn vriendin aan de kassa die het niet meer uithoud en begint te gieren als een gieter. Met veel lawaai dondert de hele handel uiteindelijk tegen de grond. Mama heeft haar gesprek beëindigd en neemt haar kleintje weer over van mij.

Als ik het kindje los laat en naar mama kijk zegt ze:

"Ik denk dat je ladder gevallen is."