De wereld ziet wit, de vriezeman is in het land. De bladloze takken van de bomen zijn ingekapseld met een laagje wit ijs. Het gras, de planten, de daken van de huizen, alles ziet wit. De ruiten van de auto's die geparkeerd staan in de straat zijn aangevroren. De zon is iets later dan ik opgestaan en het beetje licht dat het al geeft weerkaats in deze witte wereld en zorgt voor een heldere ochtendschijn. Hoe noem je een ochtend als deze ? Nostalgisch ? Romantisch ? Neen, het is gewoon koud, berenkoud. Het is bijna acht uur als ik op mijn werf aankom. In deze periode van het jaar is acht uur een mooi uur om op te starten, vóór die tijd is het nog veel te donker. Iemand in de straat is het ijs van de voorruit van zijn auto aan het krabben. Mijn werf ziet er ijskoud uit, ben gisteren niet met de borstel rond geweest en de brokstukken steen en restjes mortel plakken aan de vloer vast. Ik neem een schub en steek die in het zand maar helaas, helemaal vast gevroren, één blok ijszand. Hier houd het op, als het zand bevroren is kan ik geen mortel maken.

Ik wandel over mijn werf, ik neem de tuinslang, als ik ze plooi hoor ik het ijs dat erin zit kraken. Het zand is bevroren, het water is bevroren, ook al zou ik mortel kunnen maken dan nog zou de klaargemaakte mortel bevriezen in de mortelkuip vóór dat ik het zou kunnen gebruiken om te metsen. De tuinslang is aangesloten in de kelder en komt door het kelder raampje naar buiten. Misschien had ik die beter gisteren in de kelder geschoven daar vriest het niet. Gisteren was het nog net boven nul maar vandaag is het er diep onder. Beetje bij beetje duw ik de tuinslang door het kelder raampje naar binnen. Als laatste het spuitstuk dat ik op de keldervloer hoor vallen. Zal daar beneden wel een halve dag nodig hebben om te ontdooien. Ik bekijk het metselwerk dat ik tot dusver al gedaan heb, ziet er allemaal goed uit, nog een dag of drie en dan is dat gedeelte klaar.

Nu ben ik weer een bestaande woning aan het verbouwen. Een muur in de oude keuken wordt verdwijnt zodat de naast liggende slaapkamer een stuk groter wordt. De muur gaat niet echt helemaal weg maar toch voor een groot stuk, de oude keuken wordt dressingroom zoals dat met een duur woord heet. Kasten hier, kasten daar die tjokvol met kleding hangen en dan zegt het vrouwke : "Schat ik heb niets om aan te doen." Een nieuwe keuken komt er aan de achterkant van het huis bij, grote ramen, veel licht, van de keuken zo in de tuin. In de zomer als de vogeltjes fluiten en de bloemetjes wel ruiken met bijtjes die er rond zoemen kunnen ze hier op hun terras eten. Toch doe ik dit werk graag, het doet 's morgens wel pijn om op te staan maar van zodra ik bezig ben vind ik vreugde in mijn werk. Ik heb altijd fijne klanten en fijne architecten. Ik werk al jaren met dezelfde leveranciers die de materialen leveren en ken ze allemaal.

Kijk, hier heb ik een halve emmer water laten staan, stamp er eens tegen, ijs, water in vaste toestand. Dat heb ik nog van mijn schooltijd, er zijn drie toestanden, gasvormige toestand, vloeibare toestand en vaste toestand. Bij nul graden gaat water over van vloeibare toestand naar vaste toestand. Mijn leraars hebben destijds onze ouders hun belastingsgeld goed besteed, zij hebben mij dat geleerd en zodoende weet ik dat nu, hoi, wat een bruikbare kennis hebben ze mij opgelegd. Zullen waarschijnlijk al lang met pensioen zijn nu. Nu zou ik toch liever in een ruimte willen vertoeven waar water van vloeibare toestand naar gasvormige toestand is overgegaan, Turkse sauna heet dat dan.

Lang vriezen doet het al tientallen jaren niet meer, hooguit enkele dagen en dan stijgt de temperatuur weer boven nul. Toen ik nog een kind was kon het echt weken aan één stuk vriezen en sneeuwen, maar dat is al lang niet meer. Ziet ernaar uit dat ik enkele dagen vrij zal zijn, laat de vriezeman zijn ding maar doen.

Zal maar eens naar mijn vriendin rijden, ze woont niet ver van hier, ik ben er zo, hier valt niets te doen vandaag. Het is vandaag een vrije dag voor haar, ze is een echte slaapkop en zal beslist nog wel in bed liggen nu.

Als ik haar voordeur open doe komt de hond me tegemoet. Precies zoals ik verwacht had, het hele huis slaapt nog, de gordijnen dicht. Ik buk een beetje en krijg een likje van de hond die ik over zijn kop streel.

"Slaapt 't vrouwke nog," vraag ik hem.

Ik doe mijn schoenen uit en als een dief in de nacht ga ik stilletjes naar boven naar haar slaapkamer. Ze had me al gehoord en mijn stem herkend toen ik tegen de hond praatte. Helemaal in haar donsdeken geduffeld, met haar hoofdje dat er boven uit komt piepen, kijkt ze me met slaperige oogjes aan.

"Alles is bevroren, kan geen mortel maken," fluister ik zachtjes.

Ik kleed me uit en kruip dicht tegen haar warme lichaam, een beetje knorrend gemopper van haar omdat ik nog koud ben. Mijn vriendin in mijn armen, haar zachte boezems tegen me aan, lekker onder het donsdeken kijk ik naar de klok die op haar nachtkastje staat, 08.32 uur. Schitterend, dank je wel vriezeman.