Met haar hoofdje een beetje naar omlaag kijkt ze me aan, schuin omhoog door haar haren die haar mooie gezichtje deels bedekken, erover gegooid door haar sensuele bewegingen, haar armen gestrekt op mijn schouders leunend. Op het ritme van zwoele Zuid-Amerikaanse muziek maken onze onderlichamen draaiende bewegingen dicht tegen elkaar. Met mijn hand op haar naakte rug onder het korte truitje dat ze aan heeft, ondersteun ik haar zodat ze zich tegen me aan kan drukken. Ik schuif iets op, ten opzichte van haar, zodat onze onderlichamen precies in elkaar passen. Met gesloten ogen kronkelt ze haar onderlip tussen haar tanden om er zachtjes op te bijten. Mijn linkerarm hangt naast mijn lichaam en heb haar enkel op haar rug vast met mijn rechter. Het gaat vanzelf, het gaat allemaal automatisch. Onze eerste dans was even aanpassen, we hadden nog nooit met elkaar gedanst maar opeens was die magische klik er, een zeldzaamheid die zich niet laat orkestreren of plannen. Sinds mijn eerste danspasjes Salsa en Merengue, jaren geleden, heb ik dit maar enkele keren meegemaakt, alsof er vanuit één enkel denken gedacht wordt, alsof man en vrouw één zijn. Het ritme en het sensuele karakter van de Caraïbische cultuur heeft volledige controle over ons gekregen en geen van beiden die zich ertegen verzet. Een magisch moment met een vrouw op de dansvloer, enkel zij en de muziek en verder niet meer bewust dat er nog mensen zijn. Jou in mijn armen en je helemaal krijgen zoals je bent. Een mystiek moment dat verdwijnt als het liedje eindigt.

Drie weken ken ik haar, het contact groeide langzaam, zomaar en spontaan, gewoon aan de toog. Ze dronk altijd kamille thee, geen melk, geen suiker, geen koekje, "zonder gadgets," zei ze lachend. Een nonnetje, dacht ik. Elke avond na het werk ga ik altijd even langst ons kroegje. Op een dag verscheen ze en kwam ze ook elke avond na haar werk even aan de toog zitten, schrijven in haar boekje om dan naar huis te gaan. Na een week zocht ik contact, aangemoedigd door haar omdat ik voelde dat ook zij contact zocht. Ik wilde toch wel eens weten wat ze allemaal zat te schrijven.

"Gedichten, zei ze, ik schrijf gedichten."

Ze schrijft gedichten, een poëtisch nonneke.

"Mag ik ze lezen ?"

Ze kwam naast me zitten en gaf me haar boekje. Sindsdien ontmoeten we elkaar elke avond na het werk en liet ze mij haar nieuwste gedichtjes lezen.

Het oude jaar loopt op zijn einde, nog twee dagen en dan begint het nieuwe. De eindejaars stemming zit er al bij iedereen in, het is vrijdag, twee uur in de nacht en onze cafébazin heeft het volume open gegooid, meezingers, disco, rock en alles dat maar swingt en klinkt. Samen met enkele anderen zat ik aan de toog en de rest van de kroeg stond te swingen en te zingen. Met mijn pintje in mijn hand zat ik te genieten van haar, haar mooie slanke lichaam, aangekleed met een jeansbroek, laag op haar heupen zoals het de laatste tijd weeral mode is voor onze jonge vrouwtjes. Daarboven een kort truitje, een voor mij onbekende boezem verbergend, uitdagend bewegend op het ritme van de muziek. Ze moeten mooi zijn, denk ik, ze moeten heel mooi zijn.

Ik stop onze bewegingen, heel even staan we stil en dan laat ik ze achterover plooien, langzaam, met mijn hand haar rug ondersteunend. Haar onderlichaam klem ik vast tegen het mijne. Steeds dieper laat ze zich gaan tot de lengte van mijn arm bereikt is, haar bovenlichaam helemaal achterover gekromd, haar hoofdje en armen achteruit. Haar truitje kruipt omhoog tot aan haar middenrif, haar mooie slanke buik helemaal ontblotend, hangend in mijn arm, helemaal vertrouwend op mij. Het randje van haar slipje komt te voorschijn tussen haar jeansbroek en haar onderbuik, bloemetjes, hele kleine lieve bloemetjes.

Sensueel en opwindend, het past allemaal bij haar. Haar opgewonden glimlach, de levensvreugde die ze uitstraalt zodat er sterretjes in haar ogen schitteren. Heupwiegend stond ze voor me te dansen op muziek van Shakira. "Heb ik geoefend voor de spiegel," zei ze en als een ervaren buikdanseres was ze toen al bezig mij voor te bereiden voor wat komen zou, de lijm doen smelten die mij aan mijn barkruk vast hield waar ik al de hele avond op zat. Langzaam trok ze haar korte truitje op en ontblootte haar buikje, shakend met haar heupen, glimlachend kijkend naar mij. Langzaam draaide ze om haar as tijdens het buikdansen en genoot duidelijk van mijn strelende ogen die haar schoonheid en het opwindend spektakel bewonderden.
Toen de eerste noten van de Zuid-Amerikaanse muziek door het café klonken nam ze mijn hand en zei :"jij kan merengue" en trok me van mijn barkruk. Hoe ze dat wist is mij een raadsel. Ik wist niet eens dat zij het kon en we hadden over dat onderwerp nog nooit gepraat.

Met een krachtige ruk trek ik haar weer overeind. Opnieuw gooit ze haar armen op mijn schouders en ze kijkt me recht in de ogen. Het ganse heelal is in haar ogen te zien, fonkelende sterretjes, opgewonden stralend. Langzaam hervatten we het dansen om dan terug in te pikken op het ritme van de muziek. Haar armen omklemmen mij en ze legt haar hoofdje teder in mijn nek.
Het stond in de sterren geschreven, drie weken van voorbereiding heeft het nodig gehad om enkele minuten een magisch moment met haar op de dansvloer te beleven. Iets wat zich na vannacht waarschijnlijk nooit meer zal herhalen. Maar iets dat diep in mij, toch wel iets blijvend veranderd heeft. Hoe zou het zijn om constant dergelijke eenheid met een geliefde te beleven ?