Zondag avond, zeven uur, de maandag komt beangstigend dichter bij. Heb twee dagen in mijn atelier kunnen bezig zijn en nu komt de maandag depressie naar boven. Ben serieus mijn tijd aan het verdoen met het maken van geld maar ja, wat moet ik dan anders ? De huisbaas wil zijn geld, mijn GSM provider wil geld de elektriciteit maatschappij wil geld de gas maatschappij, je krijgt geen brood bij de bakker of je moet geld op de toonbank leggen om nog maar te zwijgen over de politiekers die de grootste hap van je inkomen opeisen. Gelukkig ben ik een zelfstandige en kan ik een beetje aan financiële zelfverdediging doen anders moest ik nu bij het O.C.M.W aankloppen. Een afkorting van een overheidsinstelling dat staat voor :
Onze Centen Moeten Weg.
Gelukkig is onze café bazin er nog waarvan we af en toe een gratis muzikaal optreden krijgen van een bandje.
Hier zit ik dan in mijn eentje aan een tafeltje aan het raam in haar kroegje met mijn biertje te luisteren naar covers, mijn maandag depressie te onderdrukken, doen of ik vrolijk ben, meetikkend met mijn hand op de tafel op het ritme van de muziek. Ik denk niet dat het nog te tellen is hoe dikwijls dit bandje hier al heeft opgetreden maar het is al heel veel. Als we nog in de tijd van kar en paard zouden leven hoefde de muzikanten hun instrumenten maar op de kar te laden en het paard wist vanzelf wel waar naartoe. Vier jonge opa's die nog vrolijke liedjes brengen van in de tijd dat ze zelf nog jong waren. Onze plaatselijk house band is present.

Wasted days and wasted nights, precies wat ik aan het denken ben, een liedje van Freddy Fender, ergens van in mijn tiener jaren. Gewoon mijn dagen en nachten verschijten met geld verdienen. Die ouwe rakkers vertalen precieus mijn denkgolven. Volgens mij spelen deze opa's al heel lang samen want ze zijn erg geroutineerd. De zanger heeft aan de staander waar zijn partituren op liggen een houdertje voor zijn glas bier, tussen de liedjes door neemt hij er een slokje van. Zal ook maar eens van mijn biertje drinken denk ik.

Als ik het glas van het bierviltje hef lees ik de tekst die erop staat.
“Mannen zeggen altijd wat ze denken, maar ze denken wel niet altijd.”
Wel brouwer, dat heb je dan goed fout, ik denk constant. Ik zet mijn glas terug op het bierviltje met de zinloze spreuk en kijk door het raam naar buiten. Het terras zit vol. Het is een nazomerse dag en het zonnetje schijnt. Mensen genieten nog een beetje van hun vrije zondag avond met de muziek van het cover bandje. Hemels blauwe lucht met wat sluier wolkjes.

O, kijk, een luchtballon, helemaal daarboven in de lucht. Een bont kleurige luchtballon. Volgens mij hangt hij gewoon stil, ik zit ernaar te kijken en zie geen vooruitgang. Ik kijk naar de takken van de boompjes en er is geen zuchtje wind. Nou jongens, denk ik, jullie zijn nog niet thuis. Ik voel me net hetzelfde, het leven staat gewoon stil, ik maak geen vooruitgang. De dag gaat open en dicht of ik er nu bij ben of niet.

Door het raam van het kroegje zit ik naar de ballon te staren en voel dat ik bekeken word. Ik laat mijn ogen zakken en inderdaad, op het terras voor mij aan een tafeltje zit een vrouwtje met een jongen en een meisje dat naar mij kijkt. Mama met de kindjes denk ik, dochtertje en zoontje. Er is contact, oog contact. Een onbekende vrouw zit op het terras door het raam naar mij te kijken. Ik wend mijn blik af en kijk opnieuw naar het bandje. De manier dat ze naar me keek was erg uitnodigend, beetje emotieloos, beetje vragend. Daar zit ik dan, ik heb touch. Zou het mijn hoedje zijn, mijn dromerige look ? Ik wil nogmaals kijken en draai mijn hoofd terug naar haar. Ze hebben ook de luchtballon ontdekt en kijken alle drie omhoog, zij moet zich wat omdraaien om te kunnen zien. Het dochtertje neemt haar GSM en houd die in de lucht, waarschijnlijk zal ze een foto aan het maken zijn. Een luchtballon heeft iets magisch, een vrijheidsgevoel.
Ik profiteer van de gelegenheid dat ze naar de luchtballon kijkt om haar te observeren. Ja, dat is toch wel een beetje mijn smaak.
Blonde haren blauwe ogen, uit een sprookjesboek geslopen, kwam ze voor mijn raampje staan en zei........
Als we dan toch aan het coveren zijn vanavond cover ik ook een liedje, “Even aan m'n moeder vragen” van Bloem. De kindjes neem ik er wel bij, hou wel van kindjes, kan ik een beetje interim papa spelen. Het jongetje schat ik ergens tien en het meisje veertien. Hoe oud zou mamma dan zijn, rond de veertig ? Nu zit ik hier en zij daar. Ze wend haar blik van de ballon, draait zich terug recht en controleert of ik naar haar kijk. Ja, ik kijk naar jou, wat ben je aan het denken ? Opnieuw kijk ik naar de luchtballon, ik hoef mijn ogen maar op te richten en ik zie hem. Nog steeds op dezelfde plaats, onbeweeglijk.

Close your eyes and I'll kiss you, Tomorrow I'll miss you, Remember I'll always be true....
Een liedje van The Beatles, “All my loving”. Het bandje speelt weer precies wat ik aan het dromen ben. Daarboven in de luchtballon met jou, sluit je ogen en ik zoen je. Zwevend in de lucht in het mandje van een hete luchtballon, de wereld ver onder ons, ver van alle drukte, ver van alle lawaai, ver van alle rekeningen in de stilte van de wind. Onbeweeglijk ter plaatse blijven zweven en jou zoenen, je armen die je om me heen slaat en me innig omhelzen.

Een eind boven de luchtballon tekent een jetliner een witte lijn in de lucht. Glinsterend in het zonlicht als een zilveren vogel. Waar gaan jullie naar toe ? Op vakantie, business trip ? Zaakjes doen in het buitenland ? Hopen poen halen ?
Ik laat mijn ogen zakken en kijk haar weer aan. Op het terras kan ze het liedje horen, een beetje dromerig kijkt ze naar haar dochtertje die haar aandacht vraagt. Het lijkt wel of ze naar haar kijkt maar niet luisterd wat ze te zeggen heeft.

Ik steek mijn leeg glas in de lucht, meteen word ik begrepen en er komt een hervulling aan. Opnieuw kijk ik naar de tekst op het bierviltje, zouden andere mannen dan niet altijd denken ? Dan ben ik wel een uitzondering. Hoe zou het zijn als je denken stopt met denken ? Volgens mij zijn er twee dingen die een mens niet onder controle heeft en dat zijn het denken en de seksualiteit, die leven afzonderlijk een leven van zichzelf en wij hebben ons maar te schikken.

Ze staan recht, mama en de kindjes vertrekken, jammer. De kindjes gaan al door maar mama neemt haar handtas nog van de tafel. Net voor ze door gaat kijkt ze toch nog eventjes naar mij. Daaag, denk ik. Dus hier houd het op ? Op het tafeltje blijven drie lege glazen achter. Twee Ice-Tea en een glas Leffe. Oei, vrouwtje drinkt zwaar bier, een blondje dat lef heeft. Met mijn ogen volg ik haar en kan nu duidelijk haar figuurtje zien. Echt mijn goesting denk ik, wat jammer jou te moeten laten gaan. Ze stappen alle drie op hun fiets. Dus jullie zijn een eindje gaan fietsen en hier op het terras nog wat komen drinken ?

I want you to tell me why you walked out on me I'm so lonesome every day.... Een nummertje van The Everly Brothers “Walk right back”. Waarom moeten jullie nu steeds spelen wat ik denk ? Ik kijk naar de zanger en alsof hij hoord wat ik denk kijkt hij even naar mij en zingt het refrein.

Walk right back to me this minute
Bring your love to me, don't send it
I'm so lonesome every day.

Ja, weg is ze en ze zal echt niet terug komen om mij haar liefde te brengen.

Twee vrouwen en een man stappen de kroeg binnen. Leeftijdgenoten van het bandje. Hollanders denk ik, dat zie je zo. Komen blijkbaar ergens anders vandaan want ze zijn al helemaal in de mood. Typisch Nederlanders, luidruchtig en opvallend. De dames gaan al gelijk voor het groepje staan en beginnen te dansen. Mijnheer zet zich aan de toog.

“Laat die meiden zich nu maar uitleven, als ze muziek horen zijn ze toch niet te houwen.”

Ja meneer, gelijk heb je. Zie je wel, Hollanders, ik wist het. Oma's op gimpies. Eén van de dames heeft mij in haar vizier. Neen dank je wel, denk ik, mijn goesting is net vertrokken en jij bent mijn type niet. Dat heeft ze blijkbaar duidelijk begrepen en draait zich met haar kontje naar mij. Zit een beetje naar dat dansend achterwerk te kijken en steek mijn hand dan in de lucht om de rekening te vragen. Zal ook maar eens vertrekken. Eén liedje heeft het bandje niet gespeeld, Monday Monday van The Mamas & The Papas. Maar ja, dat is ook hun stijl niet.

Als ik de deur uitga kijk nog even naar de luchtballon, weg, hij is weg, foetjie.