Even snel naar huis, het is dringend, dringend. Normaal zou ik de eerste beste kroeg binnen stappen maar ik ben toch in de buurt dus ik kan net zo goed even langst huis rijden. Nog voor dat mijn auto tot stilstand komt snel ik eruit. Mijn sleutel, jandorie waar is de sleutel, niet in mijn broekzakken, in mijn jaszak. Ik spurt de trap op naar boven, gooi de deur van mijn appartementje open, recht naar de badkamer en pfffff, wat een bevrijding, de druk gaat er zo uit.

Riieng, riiiieng !

De deurbel, wie komt mij nu storen als ik mijn ding aan het doen ben. Foert denk ik, ik ben bezig.

Riiieng, riiieng !

In de gang hoor ik mijn naam roepen.

“Karel, Karel !”

De buurman, hij staat beneden in de gang en roept mij.

Riiing, riiing !

Weer de deurbel. Ja zeg, ik ben nog niet klaar hoor, is het dan echt zo dringend ?
Hij woont nog maar drie weken in het appartementje onder mij, een oude man, ergens in de zeventig. Toch wel een aanwinst in ons blokje met vier studio's, heeft de hele dag niets te doen en hij onderhoud de tuin. Echt een hele aanwinst want van die tien jaar dat ik hier woon hebben ik en mijn medebewoners wel wat anders te doen dan de tuin te onderhouden. Hij woonde nog maar een week hier en had het gras al gemaaid en de haag gesnoeid. Als hij zo verder blijft gaan hebben we er een tuinman bij. Kom hem regelmatig in ons kroegje tegen als ik van het werk nog een pilsje ga drinken en dan hangen we samen aan de toog. Soms geef ik hem een lift naar huis zodat hij het hele eind niet hoeft te lopen.

“Karel, Karel !! ” Riiiieng, riiiieng !”

Met de voordeur open staat hij beneden in de gang mijn belknop in de muur te drukken en mij te roepen. Mensenlief, ik word gewoon van de pot gerukt. Ja, ja ik kom al. Mijn broek nog dicht gespend sta ik in de gang.
Lijkbleek staat hij halverwege de trap, de tranen haast uit zijn ogen. Oei, denk ik, er is iets verschrikkelijks gebeurt, had ik geweten dat het zo ernstig was had ik hem sneller afgeknepen. Een oude man, je weet maar nooit, daar gaat mijn gevoel voor naastenliefde, de buurman is in ernstige nood en ik was druk doende met mijn ding op de pot.

“Ja, sorry hoor, ik was effen.....”
“Ze zijn Plushke komen halen.”
“Hoezo, ze zijn Plushke komen halen, wie is Plushke dan wel komen halen ?”
“Dat weet ik niet, ik kan hem nergens meer vinden.”

Ik daal de trap af en ga zijn appartementje binnen. Meneer de nieuwe buurman heeft een huiskonijn, een zwart huiskonijn en dat heet Plushke. Het enige gezelschap in zijn leven op zijn oude dag en dat schijnt er niet meer te zijn. Radeloos in paniek verteld hij dat hij even eten was gaan kopen voor hem en toen hij thuis kwam was Plushke er niet meer. Het beest zit altijd op de zetel en nu niet meer, heeft overal gezocht en zijn besluit was dat iemand zijn lieveling was komen halen toen hij weg was.

“Wie is er dan wel jouw konijn komen halen, er is toch geen spoor van inbraak, wie heeft er een sleutel van jouw appartement ?”
“De huisbaas,” antwoord hij.
“De huisbaas ?” “Wij hebben wel een hele fijne huisbaas hoor, denk je nu echt dat de huisbaas jouw konijn gaat komen tjoepen ?” “Het is nog geen kerstmis hoor, trouwens met kerstmis is het kalkoen.”

Dat had ik beter niet gezegd, nu rollen er echt tranen echt uit zijn ogen.

“Kom, kom, heb je echt wel overal gezocht ?” “Voor Plushke is het ook een nieuwe omgeving en als je even weg bent zoekt het misschien een beschutte plaats ?”
“Ik heb overal gezocht, hij is er niet.”
“Heb je een raam laten open staan, misschien is hij ontsnapt ?”
“Neen, neen, er staat geen raam open, ze hebben hem komen halen.”

Op handen en voeten kruip ik door zijn woonkamer, kijk onder de zetel en onder een kast.

“Mag ik in je slaapkamer kijken ?”
“Ja, kijk maar, hij is nergens.”

Geen konijn onder het bed, daar sta ik toch ook van te kijken, zo groot zijn onze appartementjes niet en echt veel meubels heeft dit heerschap niet. Zou hij nu gelijk hebben, waar kan zo'n beest nu toch zitten ? Misschien is het een klimkonijn en zit het boven op de kast ? Ik kijk hem aan, echt hart verscheurend, een oude man van in de zeventig die huilt omdat zijn konijn verdwenen is. Het enige gezelschap en liefde in zijn leven.
Wat leven we toch in een harde samenleving, mannen zonder liefde en vrouwen zonder geld. Over alleen zijn weet ik alles, maar ja, ik ben nog jong in vergelijking met hem. Heb ooit eens een kat in huis gehaald, B-string noemde ik hem maar dat heeft maar zes maanden geduurd. Toen woonde ik nog in mijn vorige verblijfplaats. Vijf uur in de morgend kwam het aan mijn tenen knabbelen omdat het honger had, kon ik voor mijnheer uit bed om hem eten te geven. Hou wel van dieren maar ik kan amper voor mezelf zorgen, laat staan voor zo'n beest. Had voor mijnheer een poezendeurtje gemaakt zodat hij naar believen binnen en buiten kon. Op een dag vertrok hij en is nooit meer terug gekeerd. Ja, dat vond ik toen wel erg ja, eigenlijk heb ik toen ook wel een beetje getreurd. Ik vind het echt heel jammer voor mijn buurman.
Ik ga terug zijn woonkamer in en sta daar maar hulpeloos te kijken als ik plots iets hoor.

“Ik hoor iets, zeg ik, de wandkast.”

Ik ga op onderzoek uit, de wandkast staat een stukje van de muur en daarachter zit het, Plush konijn.

“Kijk buurman, hier is hij.”
“Echt waar, O,O,O, Plushke, je bent er nog.”

Hij vliegt haast rond mijn nek van vreugde. Het beest komt achter de kast gekropen en hij neemt het in zijn armen. De tranen van blijdschap rollen over zijn wangen. Hij knuffelt en streelt het beestje.

“Dan ga ik maar weer, buurman.....”

Ik ben helemaal niet meer belangrijk. Met Plush konijn in zijn armen gaat hij naar de keuken waar een tas met boodschappen staat. Hij toont zijn konijn wat hij allemaal voor lekkers gekocht heeft voor hem. Stilletjes verdwijn ik maar weer naar boven, de deur van mijn appartementje staat nog open, die zal ik maar dicht doen alvorens weer te vertrekken, stel dat iemand mijn computertje komt halen als ik weg ben. Dat zou pas echt een ramp zijn, al mijn verhaaltjes kwijt.