“Drink je koffie ?”
“Ja, liters,” antwoord ik.
“Liters ?” Herhaald hij vragend.
“Ja, neen, niet waar, maar toch veel.” “Trouwens alles wat de gezondheid schaad gebruik ik, koffie, sigaretten, drank en vrouwen .”
“Vrouwen !!!” “Man man man toch.”

Uit de toon waarop hij dit zegt maar vooral uit de manier dat hij zich voordoet distilleer ik dat mijnheer zijn geaardheid anders is dan de mijne.

“Miserie man, miserie.”

Hoezo ? Waarom miserie ? Het is niet dat je geen piano kunt spelen dat je het instrument moet vernietigen hé. Zou de schoonheid van de muziek missen. Neem het mysterie ter studie en volg lessen. Uiteindelijk openbaart het zichzelf wel hoor. Er zijn de laatste eeuwen al zoveel mysteries opgelost. Zo zijn we te weten gekomen dat de aarde rond de zon draait, de mensheid heeft duizenden jaren anders geloofd. Zal er heus wel achter komen hoor.

“Je mag gerust de koffie automaat gebruiken, hier is de koffie en de suiker en in de ijskast staat de melk.”
“Dat is heel vriendelijk van je, daar ga ik zeker gebruik van maken,” antwoord ik.

Maar hou er nu maar mee op mijn arm, schouder en rug aan te raken en vertrek naar je werk.
Mijnheer moet om 08.00 u op zijn werk zijn en zal dadelijk wel vertrekken. Zijn huis staat totaal op zijn kop omdat hij aan het verbouwen is. Staat daar een schouw die hij liever kwijt is en zodoende mij opgebeld de boel af te breken en de bezetting te herstellen. De meeste meubels staan in de garage en het enige wat nog aanwezig is in de woonkamer is een tafel en een stoel. De keukenkasten zijn leeg en half afgebroken en op het aanrecht staat de koffie automaat. Waarschijnlijk heeft hij zich op het verdiep geïnstalleerd en woont nu tijdelijk in zijn slaapkamer.

Oef, daar gaat hij, dag mijnheer. Wat een druk heerschap, houd geen seconde zijn wafel en ik ben blij dat hij vertrokken is, ik werd moe van hem en de dag moet nog beginnen.
Dus ik mag de koffieautomaat gebruiken hé, daar zal ik dan alvast mee beginnen. Vul het met water, filtertje erin, koffie erin en prutten maar.
Het is vroeg in de morgen en laat in het jaar en zodoende nog niet echt licht buiten dus ik zoek de lichtschakelaar en maak wat licht. Als de koffie staat te prutten laad ik mijn gereedschap uit en vooral de radio. Ik installeer die in de keuken op een resterend stuk keukenblad, daar staat hij een beetje veilig, heb daar een stopcontact en kan die de koffie muzikaal doen doorlopen. Ik rol de verlengdraad uit, steek de elektrische kaphamer in en à la Rambo met zijn machinegeweer duw ik de kapbeitel tegen de schouw om het ding in gruzelementen te schieten, druk op de schakelaar om het ding aan te zetten en, ...... pats. Licht uit, radio uit en waarschijnlijk, ramp ramp ramp, de koffieautomaat ook uit. Hoe kan dat nu ????? De elektriciteit valt uit !

Ik ga op zoek naar de elektriciteitskast op het gelijkvloers maar vind die niet. Zal waarschijnlijk in de kelder staan. Klik aan de schakelaar om het licht in de kelder aan te krijgen maar dood. Het is pikkedonker in de kelder, geen licht, geen kelderroostertje waar wat licht zou kunnen doorkomen, niets. Mijn zaklamp is de enige oplossing. Heb zo'n ding in de auto liggen maar omdat ik het weinig gebruik is het even zoeken.
Met het licht van de zaklamp daal ik de keldertrap af en schijn in het kleine keldertje. Bingo, daar, tegen de muur hangt de hele handel. Had beter gewacht om aan mijn speurtocht naar de elektriciteitsinstallatie te beginnen tot ik beneden was en het licht voor mij laten uitschijnen dan had ik gezien dat de voorlaatste trede van de trap ontbrak. Een vreemde trap in een vreemde kelder nooit vertrouwen en ik ben deelnemer aan een verkiezing van een mis(s)-trap, gecombineerd met een totale mis(s)-rekening waar de keldervloer nu eigenlijk is en in duikvlucht knal ik met mijn hoofd tegen de keldermuur, bonk. Auw auw auw wat doet dat pijn. De zaklantaarn valt op de grond en mijn hoedje, waar is mijn hoedje ?
Met mijn hoofd in mijn handen zit ik op de keldertrap. De zaklantaarn schijnt zijn lichtstraal over de vloer. Eerst dat handtastelijke gewauwel van de eigenaar, dan de elektriciteit die uitvalt en nu zit ik te kermen en te kreunen op de keldertrap. Dit huis is vervloekt. Koffie, er moet toch al een beetje koffie zijn doorgelopen. Op mijn knieën kruip ik naar de zaklamp op de grond, zoek naar mijn hoedje dat op een schabbetje is terecht gekomen en vol medelijden met mezelf verlang ik naar een bakje troost.
Zo goed als helemaal doorgelopen. Een geluk bij een ongeluk. Ik organiseer mijn zwart bakje troost met melk en suiker en ga op die ene stoel zitten die nog in de woonkamer staat, nawrijvend op de pijnlijke plaats.

O mijn lieve moeder, waarom heb je mij gebaard, het is mij veel te moeilijk, het leven is te zwaar.

Ik kijk wat rond op die ene tafel. Een potje, nog een potje, een schrijfpen met wat papier, prullaria hier prullaria daar, hé, wat is dat ? En douane insigne en zwarte schouderdingetjes met twee strepen en twee sterretjes op. Hélaba, mijnheer is douanier. Maar dat verklaard alles. Mensen die anderen het leven zuur maken. Wel mijn beste, daar ben je dan mooi in geslaagd, ben nog maar een uur in je huis en heb er al geen zin meer in. Dat verklaard mijnheer zijn geaardheid. Als je jaren lang anderen het leven zuur maakt onder het moto : “ik doe mijn job.” Kan je toch niet verwachten dat er plots iemand gaat verschijnen die jou met veel liefde gaat omringen hé ? Sommige mensen geloven echt nog in Sinterklaas. Dan kan je niet anders meer dan je pretjes zoeken bij je soortgenoten.
“Vrouwen !!!” “Man man man toch.”
Nu begrijp ik zijn minachtende opmerking. Zie je wel, mensen openbaren zichzelf, als je je spullen niet had laten rondslingeren had ik niet geweten dat je een struikrover beroep hebt. Zeg tegen de mensen dat je beroep douanier is en ze krijgen maagzuur in hun mond.

Ik kijk op de grond naar mijn werkeloze kaphamer.
Allé vooruit achteruit, erop of ik zet je eraf.
Futloos kom ik recht, neem mijn zaklamp in de hand en opnieuw daal ik de keldertrap af.

« Take two, watch out, part is missing. »

Ik open de zekeringen kast. Oude smeltzekeringen, geen automaten die je even klik terug opzet maar neen, oude smeltzekering. De enige plaats waar je die nog vind is in een museum achter glas met de vermelding : zekeringen uit de vorige eeuw. Hoe weet ik nu dewelke stuk is ? Ik kijk naar de meterkast, die is modern, een automaat als hoofdzekering en die staat nog aan. Zes smeltzekeringen, gelukkig zijn het er niet veel. Ik pluk zo'n ding eruit en bestudeer het. Aha, er hangt een draadje aan, van pootje naar pootje. Ik kijk op de kast waar de zekeringen in zitten en ontdek een kartonnetje met zilverkleurig koperdraad omgewikkeld. Zozo, mijnheer heeft herstellings-materiaal in voorrand dus, hij zit met hetzelfde probleem. Pats-plong-weg schijnt hier meer voor te komen. Eén voor één trek ik de zekeringen uit hun plaatsje tot ik de boosdoener vind, het herstellingsdraadje is onderbroken. Gevonden. Ik neem het kartonnetje en lees wat erop staat. Herstellingsdraad voor 6 ampère. 6 Ampère ? Dat is voor een koffieautomaat en een radio, niet moeilijk dat mijn kaphamer de zekering deed knallen. Met mijn kennis van elektriciteit als metser verzin ik de theorie, één keer de pootjes verbinden is 6 ampère. Twee keer maakt dan 12 ampère, die keer, vier keer, ok 24 ampère moet zwaar genoeg zijn. Steek het ding terug en, ja hoor, ik hoor mijn radio spelen. Trots op mezelf ga ik terug naar boven neem mijn kaphamer in Rambo stijl ter hand, start het ding en, voila, elektriciteit hersteld à la metser.

Zware arbeid, het ding weegt loodzwaar en ik rook teveel. Ik word te oud voor deze shit. Het ding beukt in de schouw en doet de stenen kapot springen. Na een tijdje heb ik genoeg steenpuin bij elkaar geschoten dat ik amper mijn voeten nog kan plaatsen dat ik eerst maar wat stort met de kruiwagen op de aanhangwagen zal reiden. Kruiwagen vol geschept duw ik het richting aanhangwagen en bang, psssssss. Wat nu weer ? Lekke band. Hoe komt dàt nu weer ?
Ik bestudeer de band en wat zit erin ? Een klemmetje om elektriciteitsdraad mee tegen de muur te bevestigen waar een nageltje in zit. Lag hier op de grond en heb het niet gezien. Miljaar miljaar en ik heb geen reserve band. Koffie ! Nood aan koffie.

Ik sta met mijn bakje koffie in de hand te kijken door het grote raam dat uitgeeft in de tuin. Tuin, mijnheer heeft een tuin dus is mijnheer ook een beetje tuinier. Beetje tuinier heeft kruiwagen. Waar zou ik mijn kruiwagen zetten als ik een tuin heb ? In de garage of in mijn tuinhuis en wat staat er achter in de tuin ? Een tuinhuis. Ik zet mijn pas gevuld bakje koffie op de tafel en ga op onderzoek uit. Pech, geen kruiwagen in het tuinhuisje. De garage, pech nr. 2, niet in de garage. Waar heeft mijnheer zijn kruiwagen staan als die er überhaupt één heeft ? Het tuinhuisje blijft mijn aandacht vasthouden en opnieuw ga ik daar op onderzoek uit. Bingo, achter het tuinhuisje staat een kruiwagen, gered. Omdat die waarschijnlijk altijd buiten staat zijn de gaten erin geroest maar kruiwagen is kruiwagen. Ik neem de roestbak vast en duw die voor me uit richting huis. Ga vandaag toch nog iets presteren denk ik, die schouw gaat eruit. Uit voorzorg kijk ik toch maar even over de vloer of er nog meer gevaarlijke attributen liggen.

Het ding volgeschept met steenpuin duw ik hem op de loopplank om hem op de aanhangwagen te krijgen en hem daar uit te kappen. Door de regen zijn de lagers in het wiel waarschijnlijk verroest, het piept dat mijn oren er pijn van doen en het is een corvee om het vooruit te krijgen. Het wiel wil niet bollen met zoveel gewicht erin. Als hovenier rij je met wat gras of takken maar als bouwvakker rij je met zwaar steenpuin en dan nog bergop de loopplank op. Ik krijg het niet klaar om er genoeg vaart in te krijgen zodat ik hem helemaal naar boven kan duwen om de aanhangwagen op te geraken en bijna bovenaan is mijn kracht ten einde en sta ik daar te balanceren met een kruiwagen die liever naar beneden wil en ik wil hem omhoog. Kiezen of delen en ik laat het ding los en loop achterwaarts terug de loopplank af. Onderweg struikel ik en knal pardoes met mijn rug op de grond. Auw auw auw wat doet het weer pijn. De kruiwagen kantelt en kiepert zijn inhoud op de grond achter de aanhangwagen in plaats van erin. Daar lig ik dan, als Christus genageld aan het kruis, mijn armen gespreid met mijn rug op de grond. Waar is mijn hoed ? In amper twee uur, twee maal mijn hoed verloren. Dat is erover, ik heb er genoeg van, pik de aanhangwagen af en ga naar huis. Morgen is het een nieuwe dag en dan zien we wel verder. Ik draai mij op mijn zij en kruip op mijn buik richting hoedje. Dit huis is behekst. Welke clown werkt er nu voor een man van de accijnzen ? Geen factuur is het eerste wat hij zij toen ik mijn prijs maakte, ik betaal geen BTW. Waar ben ik terecht gekomen ? Fools rush in where angels fear to tread. (Onnozelaars vliegen binnen waar engeltjes niet durven naderen.)